Toch nog even naar de Goffert fietsen om te kijken of het zeldzame bladkoninkje er nog rondhangt. Aangekomen heb ik al snel een fietsende G. achter me. We lopen samen verder en stuiten op een telefonerende J. die het beestje natúúrlijk alweer gehoord heeft. J.’s man E. voegt zich bij de groep, en vogelaar B., die als een gek uit Beuningen is komen fietsen, sluit zich ook aan. Na een tijd met gespitste oren luisteren en zoeken in het struikgewas krijgen we het beestje heel even prachtig, zonbeschenen in beeld. Helaas een paar minuten nádat G. was vertrokken en een paar minuten vóórdat er nog drie vogelaars onze kant uit kwamen. Nou ja, die moeten de plaatjes die J. met haar fototoestelmitrailleur heeft geschoten maar bekijken. Uiteindelijk bleken er zich twee bladkoningen in de Goffert te bevinden. (En stiekem misschien nog wel meer...)
Mooi vogeltje hoor, de bladkoning. Maar omdat hij voor een beginnend vogelaar niet énorm afwijkt van de eveneens in het gebladerte rondfladderende (vuur)goudhaantjes, vrouwtjesvinken en tjiftjafs, raakte ik niet door het dolle heen van vreugde toen hij mij werd aangewezen. (Laat dat maar aan B. over.) Daarvoor heb ik naar ik vrees minstens een hop, steltkluut of pestvogel nodig. De ervaring om met een groepje mensen naar een piepende speld in een hooiberg te zoeken was echter leuk en amusant.
De baardmannetjes die momenteel in de Ooijpolder schijnen te zitten bewaar ik maar voor een andere keer. (Ik krijg nog uitputtingsverschijnselen van al dat gevogel!)
