Suus, Sas en de fietsvogelaresse

Zo’n een á twee keer per jaar gaan collega L. en ik vogelen. 

L. woont vlakbij het vogelrijke Waterrijk-Oost. We kunnen er vanuit zijn huis zo naartoe lopen. Die tochtjes bieden veel inspiratie voor een zolderkamerstriptekenaar. Eerder maakte L. al een dagboekstrip over onze eerste vogeltocht. Deze week laat hij in weekblad Tina zijn stripfiguren Suus en Sas op stap gaan met hun nieuwe vriendin Marcine. Die wel heel sterk doet denken aan ene fietsvogelaar... Ook het avontuur dat het drietal beleeft komt me heel bekend voor!

Van de (blauwe) reiger en het puttertje had ik geen foto gemaakt.

Het door L. ontdekte paapje kon ik wel vastleggen.

Net als de zeearend die zo wonderschoon over ons heen vloog. In het verhaaltje kun je ook de omgeving van Waterrijk-Oost (bij Arnhem) herkennen.

De Suus-en-Sas-vierpaginastrip staat in Tina 30 - 2019. Die ligt op het moment van schrijven al een paar dagen in de winkel. Bij mijn Albert Heijn is het laatste exemplaar door ondergetekende gekocht. De aflevering zal t.z.t. vermoedelijk in een album verschijnen.

Tekeningen: © Gerard Leever 2019

Vogelen met collega L. [2]

Juni vorig jaar schreef ik een berichtje over hoe ik collega L. mee op sleeptouw nam naar Meinerswijk bij Arnhem. In de hoop hem aldaar wat leuke vogels te kunnen laten zien. Dat inspireerde L. tot het maken van een heel grappige aflevering van zijn strip Gleevers dagboek. En ik kreeg zomaar toestemming om die pagina's hier te plaatsen. Veel leesplezier! 

Van Gleevers dagboek zijn twee albums verschenen. Met qua vogels alleen een hier en daar verdwaalde postduif. Maar wel boordevol verhalen over het zwáre leven van een stripmaker. (Breek me de bek niet open!)

Vogelen met collega L. [1]

Vogelen in Meinerswijk met collega L. leek op een lichte teleurstelling uit te draaien. Het ijsvogeltje dat ik hem beloofd had werd alleen door mijn eigen ogen waargenomen, het puttertje dat hem volgens mijn gepoch, vermits goed in beeld, ter plekke een vogelverslaving zou bezorgen, liet zich alleen bovenin een métershoge boom zien. Op honderd meter afstand. Met tegenlicht. De rietgors zat ook meters te ver weg en de roodborsttapuit was nog niet rijp. (De fletste robotap die ik ooit heb gezien.) 

Zelfs in een klein bos wat verderop kwamen we niet verder dan de roep van een grote bonte specht en kon L. nog maar net de gele vleugelstreep van een groenling ontwaren. 

Op de fietstocht terug naar huis volgde echter het spektakel: een jagende boomvalk, prachtig in beeld! Zelfs de tot dan toe uiterst slaperige en verschillende keren geeuwende L. (hij had van mij al om ácht uur klaar moeten staan) was in één klap wakker en, voor zijn doen, schrikbarend enthousiast over deze prachtige, felle, roodgebroekte roofvogel. Het beestje ving verschillende insecten, iets muisachtigs, en had bijna een zwaluw te pakken. 

Ik kon L. tevreden bij zijn partner afleveren en vogelde zelf vervolgens nog een paar uur door. (Vijf uur 's ochtends opgestaan, zeven uur 's avonds weer thuis. Nieuw record, geloof ik...)

Ongelooflijk artistieke foto van een Konikmoeder met haar rustende jong.

Ongelooflijk artistieke selfie.




















Collega L. verrekijkt naar een puttertje hoog in de boom.



Op de plek waar ik vorig jaar verschillende keren naar een roodborsttapuit ben wezen kijken, was ik nu niet meer welkom. (De roodborsttapuit zal ook wel door de tureluurs verjaagd zijn.)