Zwarte ruiter

Dinsdagavondexcursie in m'n eentje. Volgende week begint het pas echt. In mijn hoofd spookt de gedachte dat er misschien wel een bijzondere doortrekker bij de Erlecomse waard aanwezig zou kunnen zijn. Nog iets verder weggestoken in mijn hersenpan de verwondering van kort geleden dat een zwarte ruiter in winterkleed zoveel op een tureluur lijkt. Eenmaal bij de waard gearriveerd zie ik in de schemering een steltloper. Een tureluur? Maar hij beweegt heel anders. Ik zoom in met m'n camera. Zijn poten zijn ook langer. En hij is ook donkerder gekleurd. Een zwarte ruiter! Gaaf!

Thuis voor de computer bekijk ik de foto's goed en bestudeer ik de verschillen tussen tureluur en zwarte ruiter in de ANWB-vogelgids. Ik ben overtuigd. In eerste instantie plaats ik de vogel nog als onzeker op waarneming.nl. Maar even later trek ik de stoute schoenen aan en maak ik er een zekere zwarte ruiter van.

Half uurtje later. Mail van een collegavogelaar in mijn inbox. 'Beste Mars, volgens mij is het een tureluur.' 

Ik leg me er maar bij neer. Ik krijg het mezelf gek maken in m'n kop er niet meer uit. Reken in de toekomst op als hop ingevoerde zanglijsters, als zwarte ibis ingevoerde merels en een als pelikaan ingevoerde tjiftjaf.

Grappig. Precies twee jaar geleden zag ik op precies dezelfde plek, misschien zelfs hetzelfde paaltje, ook een parend buizerdkoppeltje. Toen duurde het zo kort dat ik nu niet eens de moeite nam om mijn camera er op te richten. Ze bleken er echter lol in te hebben, dus razendsnel waagde ik toch maar een fotografeerpoging. Net te laat om het tafereel scherp te krijgen. Maar wel een mooi plaatje voor de meer kinky bezoekers van deze site.

Ietsje later zag ik kans om me te oefenen in het actiefoto’s schieten van een vliegende buizerd. Niet dezelfde als van daarnet, want die waren nog een sigaretje aan het roken. Geen goede foto natuurlijk, maar in de juiste omstandigheden (goed licht, korte afstand, vaste hand) moet het mogelijk zijn om een aardig plaatje van een vliegende vogel te schieten. Blijven oefenen.

Gele kwikstaarten. Leuk dat ik ze alledrie in één beeld kreeg. Een gele en een witte kwikstaart op één foto wilde helaas net niet lukken. 

Fijn, die steeds langer wordende avonden. Lekker vogelen in plaats van De wereld draait door kijken. Of het avondeten nuttigen. Dat kan om tien uur ook nog.

Zwaluwen lokken

Op weg naar de Bruuk bij Groesbeek stop ik even bij een huis waar ik een zwarte roodstaart hoor zingen. Nou ja, zingen kun je het amper noemen. Steeds hetzelfde luide riedeltje gevolgd door wat tandengeknars. (Wat op zich wel knap is van zo’n tandeloos beestje.) Al snel zie ik de eigenaar naar me toe komen. Precies de reden waarom ik eigenlijk liever niet stop bij huizen om een vogeltje te bekijken. Privacyschending. Maar het is een aardige kerel die zeer geïnteresseerd is in wat ik zie. En hij heeft geen riek bij zich om mij aan te spietsen. Hij is net in het huis komen wonen en vertelt enthousiast dat hij kieviten in het weiland achter hem heeft. En schuin aan de overkant van de straat nestelt een buizerd. En hij ziet ook wel eens valkjes of haviken bidden. 'Torenvalkjes zijn dat', vertel ik hem. 'Haviken zijn veelal ongelovig'. Hij kijkt me even aan alsof ik gek ben maar vind het dan geloof ik toch wel geestig. Of ik weet hoe hij zwaluwen naar zijn schuur kan krijgen. Gierzwaluwen gaat niet lukken want die verblijven liever in de stad. En huiszwaluwen hebben water in de buurt nodig, en dat had hij volgens mij niet. Een oever had hij ook niet in zijn tuin dus oeverzwaluwen vallen ook af. Blijft over: boerenzwaluwen. Geen idee of je die kunt lokken. Dus ik verwijs hem naar de website van de vogelbescherming. Die kunnen hem vast wel helpen.

Zoeker

Wat een onnozel gansje ben ik toch. Soms. Vaker dan me lief is. Zit ik me op het digitale beeldschermpje van m'n fotocamera helemaal suf te zoeken naar het vogeltje in de lucht / in de boom/ in het gras, kom ik er per ongeluk achter dat je veel beter door de zoeker kan kijken. Misschien dat ze hem daarom ook zoeker hebben genoemd… Nou ja, weer wat geleerd. Kan ik straks ook stiekem gaan oefenen op vliegende vogels. Maar eerst nog wat 'statische' foto’s van vandaag. 

De koekoek kon ik, zoals ik gisteren hoopte, nog niet verwelkomen in Nederland. In plaats daarvan kreeg ik de boompieper. En die poseerde uitermate welwillend voor me.

Deze spreeuw wilde helemaal niet op de foto. Nou ja, moet-ie maar niet zo mooi zijn. Dan kun je nog zo kwaad kijken; daar heb je niets aan.

Vandaag kwam ik met de helft minder foto’s thuis dan gisteren. Geen tegen beter weten in foto’s meer. (Scherp tegenlicht, te beweeglijk onderwerp, teveel takjes in de weg enz.) Deze fitis was een twijfelgeval, want zat wel erg ver weg. En doet niks origineels op dit plaatje.

Heel even dacht ik een nieuwe vlindersoort ontdekt te hebben. Een onbekend koolwitje. Maar het bleek een vrouw oranjetipje te zijn. In tegenstelling tot hun mannetjes hebben die geen oranje kleur op hun vleugels. De enige redelijk scherpe foto van dit vlindertje. Ze zitten geen moment stil.

Deze dagpauwoog kon ik niet aan me voorbij laten gaan. Ook al is het niet de meest opwindende vlinder. (Wel qua kleurenpracht maar niet qua exclusiviteit.)

Een wintertaling en een krakeend. Ik vond ze er grappig pinguïn-achtig bij staan. 

Slechts één grutto in de Ooijpolder vandaag. Wat is die snavel láááng!

Zo gauw ik een koekoek bij zijn kladden heb kunnen grijpen laat ik het jullie weten!

Het is geel en het vliegt

Vandaag welkom geheten: visdiefje en gele kwikstaart. Nog niet waargenomen: koekoek. (De jacht is nú geopend.) #lekkervogelen pic.twitter.com/SolR2JErAN

— Mars Gremmen (@MarsGremmen) 8 april 2017

Nog nooit zoveel zomertalingen gezien als dit jaar. Blijkbaar gaat het beter met ze. Of er zijn er gewoon meer deze kant op gewaaid. Op de (overbelichte) foto imiteren ze om als buitenstaanders niet teveel aandacht te trekken twee Bemmelse woerden.

Soepeend. Of parkeend, dat klinkt wat vriendelijker. Mengelmoesje tussen (ik citeer) verschillende kweekvormen en de wildvorm van de wilde eend. Normaal vraagt een vogelaar aan zo’n beest of hij even uit beeld wil stappen omdat hij de nonnetjes- of brilduikerfoto verpest. Heel zielig! Dus heb ik hem maar eens een keer solo gekiekt. Je zag hem er helemaal van opknappen.

Nog geen jongen bij de sprok-ooievaars. U moet het nog even doen met een onscherp close-upje van de mama.

Hoofddoel van vandaag: mijn eerste gele kwikstaart van het jaar vinden. Ik vond er een vijftal, maakte tientallen foto’s, waarvan ik deze twee het aardigst vond. 

De kluut is zo belachelijk mooi; ik kon het vandaag gewoon niet aan. Fotogewijs heb ik die schoonheidsoverdaad maar op deze manier opgelost. Gelijk ook nog eens óntzettend artistiek!

Veldleeuwerik of graspieper. Ik dacht die eerste. Maar ik weet het nu gewoon even niet. Ik zal hem morgen nog eens met een fris hoofd bekijken. 

Edit: hulptroepen ingeschakeld. Het is een graspieper.

Slobeenden hebben belachelijk grote snavels. 

Aan de krullen op zijn kont kun je een mannetje wilde eend herkennen.

Naar de Overbetuwe fietsen en zonder gruttowaarneming thuiskomen gaat mij niet gebeuren. Het is al erg genoeg dat ik het soms twee hele weken zonder deze prachtvogel moet stellen.

De bonte strandloper is eigenlijk een kuddedier dus hij voelt zich vast heel eenzaam daar bij de Lingewal. Snif.

Morgen op zoek naar de koekoek!

Kuifje en de beflijster

Ik hoor een schot. Ik zie in de verte boven een weiland iets uit de lucht vallen. Ik zie een man met een geweer wegrennen. 

Tot zover mijn ooggetuigenverslag vanaf de Weurtse dijk.

Via een kerkuilnestkastomweggetje fietste ik naar een natuurplas in de hoop op een gele kwikstaart en misschien wel een beflijster. Allebei nieuw voor dit jaar maar die laatste natuurlijk een stuk zeldzamer. Eerstgenoemde liet zich niet zien. De lijster was mij wat beter gezind.

Grauwe gans. Volgens mij heb ik hem al eens eerder voorbij zien komen op waarneming. Deze toupetgans. Het wachten is op een luid gakkend gansmaatje met een zwarte baard en een kapiteinspet. Al is dat misschien wat veel gevraagd.

Klein geaderd witje. Er wordt momenteel wat afgecopuleerd in de natuur. Een tijdje terug had ik nog twee vulgaire gewone padden voor de lens, gisteren fladderde er een schaamteloos vlinderpaartje voor me langs. Zo druk bezig met hun 'liefdesspel' dat ik ze tot een paar centimeter kon benaderen met m’n camera. Zo’n viespeuk ben ik dan ook weer wel.

Beflijster. Zelfs na de vorige foto’s geen flauwe grappen over zijn naam. In zijn nek zie je nog net een stukje van de witte bef van deze stoere lijster. Zeldzame doortrekker in mijn omgeving. Er ging zowaar weer eens een geluksschokje door mij heen toen ik hem ver weg zag zitten. Dat werkt blijkbaar ook als je een vogel al eerder hebt gezien. Mooi!

Konijn. Variatie op mijn grote Canadese gans-foto. Na een paar weken vogelfotograferen val ik al in herhaling! Nou ja, deze foto móest geschoten worden.

Nijlgans. Helaas onscherp. En nog een beetje compositie erin snijden wilde ook niet echt goed lukken. Jammer, want het is zo’n mooi belicht tafereeltje van de rondwandelende Familie Vossenvoer. 

Actiefoto’s had ik nog niet echt geprobeerd te maken. Dit vind ik stiekem wel een mooie collage geworden. Of fotostrip. Titel: 'Meningsverschil in silhouet tussen buizerd en zwarte kraai.'

Onscherpe toevalstreffer

Meestal maak ik mijn vogelfoto’s met behulp van de twee seconden-zelfontspanner. Dan voorkom je de beweging die je krijgt als je de ontspanknop indrukt. Een minuscule beweging, maar wel een die flink kan meetellen als je zoomlens helemaal uitgeschoven staat. Met als resultaat een onscherpe foto. Als je vogeltje piepklein is en héél ver weg zit dan kan het nog misgaan. Maar dan is het wel grappig als je thuis op je computer ontdekt dat er een jagend vrouwtje roodborsttapuit je beeld is binnengevlogen zonder dat je het in de gaten had.

Birdpix [2]

Ik moet gewoon foto's die veel sterren krijgen op waarneming.nl naar Birdpix sturen. Dan worden ze geplaatst. En dat is goed voor mijn gehavende/ultragrote ego. (Doorhalen wat niet van toepassing is.) Zelf moet ik over een half jaar nog eens kijken wat ik nou eigenlijk van deze plaat met twee mistige houtduiven vind.

Paparazzi

Ik begin een beetje wroeging te krijgen van mijn blauwborstgefotografeer. Worden die vogels nog wel voldoende met rust gelaten? Op waarneming, Twitter en Facebook trekken tientallen foto’s van dit prachtbeestje aan je voorbij. Afgelopen zondag, op een plek waar jaarlijks veel blauwborsten zitten, was het een komen en gaan van vogelfotografen en vogelaars. En toen ik gisteravond even ging kijken of de ooijpolderblauwborst weer op zijn vaste plek zat, kon ik het ook niet laten om weer wat foto’s te nemen. Waarna ik ogenblikkelijk werd afgelost door een me tegemoet fietsende vogelares die vroeg of hij er weer zat. Wat verderop stond een auto met een chagrijnig kijkend koppel keihard vogellokgeluiden af te spelen. Toen ik thuisgekomen op m’n computerscherm zag hoe mijn blauwborst zich achter een miezerig takje probeert te verbergen dacht ik: volgens mij mag het wel wat minder. Wel ontzettend moeilijk; rustig doorlopen of -fietsen als je een blauwborst ziet.

Foto's, foto's, foto's

Voor de aardigheid heb ik eens gekeken hoeveel kilometer ik nu fiets op een willekeurig dagje vogelen. Gisteren vijfenveertig kilometer! Zes uur 's morgens opgestaan, vijf uur 's avonds weer thuis. Het is een compleet wonder dat ik een dag later nog in staat ben om te schrijven...

Een leuk dagje, met mijn eerste boerenzwaluw en fitis van het jaar. De middelste bonte specht liet zijn gezicht heel even zien (die wilde ik nog snel even opzoeken voordat de razendsnel groeiende boombladeren mij het zicht ontnemen) en de grote zee-eend op de Kraaijenbergse plassen zwom als miniscuul zwart stipje aan me voorbij. Dankzij mijn geweldige zoomlens én zijn horizontale witte streepje wist ik hem met zekerheid te determineren. Dus wat zeldzame vogels betreft zat het gisteren ook wel snor.

Foto's van zingende blauwborsten vliegen je rond deze tijd om de oren. En ook ik ontkom er niet aan. Helaas is het bijkans onmogelijk om een origineel plaatje van deze fotogenieke vogel te schieten. Maar ik was allang blij dat er een paar (redelijk) scherpe foto's zaten tussen de meer dan vierhonderd (!) foto's die ik gisteren schoot. Niet alleen van blauwborsten overigens. En vijfennegentig procent kan gelukkig gelijk rechtstreeks de prullenmand in.

Hieronder een selectie uit de foto's die de prullenmand overleefd hebben. Met lekker veel blauwborst.

Rosse fluiteend. Deze foto kostte mij een nat achterwerk. Ik heb thuis nog eens aan mijn broek geroken; het was waarschijnlijk vochtig gras en geen koeienpis waar ik in ging zitten. Misschien had ik 'm wat ruimer moeten uitsnijden. De foto, bedoel ik. Nieuwe Gelderse vogel, maar wel een ontsnapt exemplaar. Wat hem overigens niet minder mooi maakt. Dit zegt-ie.

Blauwborst. Minstens vier stuks van deze prachtvolle vogel kwam ik tegen. Tientallen foto's geschoten en na redelijk strenge schifting bleven deze plaatjes over. 

Fitis. Van dit soort 'Kijk, ik heb een telelens'-foto's houd ik eigenlijk niet. Het lijkt wel of die blauwe lucht er op een knullige manier achter is gephotoshopt. Nou ja, hij is rédelijk scherp, je ziet het lichtje in z'n ogen, dus ik plaats hem toch maar. Bovendien is de fitis een prachtig vogeltje.

Putter. In werkelijkheid veel mooier dan op dit plaatje. Je ziet het zwart-geel op z'n vleugels bijna niet. Verder hetzelfde 'probleem' als op de fitisfoto. Daarom deze keer maar wat minder krap bijgesneden.

Houtduiven in de mist. Die 's ochtends veel te lang bleef hangen. Gelukkig ontpopte de dag zich in de middag als heerlijk zomers. Vréselijk artistieke foto dit. Als je het mij vraagt.

Grote zee-eend. Zoals op het bovenste gedeelte van de foto zie je dit soort zeldzaamheden meestal. Hij zit hier geloof ik al een paar weken. Nog steeds z'n zee niet teruggevonden. Eenzaam typje. Zwemt continu in z'n uppie.

Bont zandoogje.

Zilvermeeuw. Zelf uitgepluist! Maar vraag me niet welk kalenderjaar en welk kleed-ie draagt. Of hoe heet het. De overbelichting op z'n borst valt me nog best mee. (Ik moet het anti-overbelichtingsknopje nog vinden op m'n fototoestel.)

Kuifeend. Nog zo'n vréselijk artistieke foto. Het is net zo'n plastic plaatje dat kinderen op een autoraam plakken.

Toch wel leuk naast het vogelkijken, onvoorbereid foto's maken.