Verschil aalscholver en kuifaalscholver

Het verschil tussen een aalscholver en een kuifaalscholver is op de foto's van de volgende pagina's mooi te zien:

John Coveney flickr 

Celia Bartlett Photography 

De aalscholver heeft twee staartveren meer dan de kuifaalscholver. Ook héél handig om te weten...!

Raaf, Rode wouw, Zwarte zee-eend, Bosuil, Kuifaalscholver

Drie (!) nieuwe Gelderse vogels in de knip! Raaf (één roepje), zwarte zee-eend (bruin vlekje op het water) en een bosuil (hoe-hoe).

— Mars Gremmen (@MarsGremmen) 29 oktober 2016

Een paar uurtjes trektellen op het Maldens Vlak levert me, behalve een ontspannen gevoel van al die ruimte om me heen en een lekker zonnetje op m'n hoofd, eindelijk mijn eerste raaf op. Nou ja, ik word door de collegatrektellers attent gemaakt op een ravenroepje een kilometer verderop. Desalniettemin een heuse waarneming. En m'n eerste 'lifer' van dit weekend.

Doorfietsen naar de Kraaijenbergse plassen. In de hoop de grote zee-eend wat beter te kunnen bekijken dan een paar dagen terug. Ik heb geluk. Een tweetal vogelaars staat al te kijken naar het beestje dat op een honderdtal meter van de oever vandaan zwemt. De vogelaars blijken bekenden te zijn en één verwijst me naar een eveneens zeldzame zwarte zee-eend op een plas verderop. 

Vogelaar L. en zijn vrouw weten me de eend aldaar aan te wijzen. Zelf had ik hem nooit gevonden tussen al het gevogelte op het water. De eend blijkt ook nog eens bruin te zijn. Een vrouwtjeseend zal eens niét moeilijk doen! Wat later laat vogelaar J., die me op deze zeevogel attendeerde, me de jongedame door zijn telescoop bekijken. Lifer nummer twee!

Naar huis fietsen, eten, doorfietsen naar de Duivelsberg voor een nacht-van-de-nacht-wandeling. Goede kans op een nieuwe Gelderse vogel: de bosuil. 

Het wordt een verschrikking. De opkomst is enorm. De wandelaars worden verdeeld in groepen van vijftien man. Kinderen in de kindergroep. Voor en achter de groep een excursieleider. Bedoeling van de wandeling: langzaam schuifelen door het bos, geen schijnwerpers en genieten van de nachtelijke stilte. Top! De realiteit is anders. Ik zit in een groep van vier-en-twintig man, met minstens zeven zenuwachtig piepende kinderen, die om de haverklap hun schijnwerper aandoen. Vóór mij een vader (met stadionverlichting op zijn pet) die onafgebroken praat tegen zijn aan hem hangende zoontje en dochter. En vice versa. Als ik me terugtrek naar het eind van de groep, in de hoop op wat meer stilte, moet ik het geflikflooi en gegiechel aanhoren van de tweede excursieleider. Die had het een goed idee gevonden om zijn vriendinnetje mee te nemen. Geïrriteerd loop ik de helft van de tocht met de vingers in mijn oren. En met zaklampverblinde ogen. Stiekem hopend op een welgeplaatste boomstronk voor de voeten van de irritantste deelnemers. 

Oké, ik geef toe; ik ben oud en zuur. En ik kom te weinig onder 'normale' mensen. Tussen al het gekir en geklessebes toch nog de bosuil mooi horen roepen. Derde lifer van de dag.

De volgende ochtend weer vroeg uit de veren voor een trektel-excursie bij de Bruuk. Het lichaam werkt nog net mee. Mooi begin: roepend witgatje en vier appelvinken in de top van een boom. Vanaf de heuvel waar we op staan bijna op ooghoogte te bekijken. Tien minuten later: laagvliegende rode wouw! Vierde lifer dit weekend! De uren daarna vliegt er nog leuk spul over als sijsjes, putters, watersnippen, koperwieken, verschillende merken ganzen en zeventienhonderdachtenzestig kramsvogels.

Na afloop maak ik een korte wandeling en pik ik nog mijn Bruuk-ijsvogeltje mee.

Thuis. Vier lifers in één weekend! Uitrusten nu.

Vogelweekend perfect afgerond met vier appelvinken, elf watersnippen en... een rode wouw! (Vier 'lifers' in twee dagen!)

— Mars Gremmen (@MarsGremmen) 30 oktober 2016

Althans, dat dácht ik. Een waarneming.nl-alert doet mij anders beslissen.

O woeps, nog even een kuifaalscholver twitchen.
(Doodmoe word ik ervan!)

— Mars Gremmen (@MarsGremmen) 30 oktober 2016

Honderd jaar geleden werd de eerste gedocumenteerde kuifaalscholver in onze provincie 'verzameld'. Lees: uit een boom geschoten en opgezet. Hij foerageert nu in een museum in Twente. De tweede zit op dít moment achter de Escape-boot aan de waalkade. Op acht minuten fietsafstand. Voor mij is de vogel nauwelijks te onderscheiden van een gewone aalscholver. Maar ja, heel zeldzaam hè? Dan moet je hem zien.

Ik moet nog even goed kijken voor ik hem daadwerkelijk zie. Het beestje is helemaal niet schuw. De omroepgeluiden van een of ander fietsevenement, vuurwerklawaai en een op een meter afstand van hem langsvarende boot laten hem compleet koud. 

Van een echtpaar met een grote zwarte hond is hij echter niet gediend. Met een krachtige sprong verdwijnt hij onder water. 'Jongeman, wat zie je?' hoor ik de man roepen terwijl ik driftig sta te verrekijken. Maar ik ben al zevenenveertig dus ik houd me Oost-Indisch doof. Dat zal ze leren! Met hun stomme hond. Als je aan mijn kuifaalscholver komt dan kom je aan mij! 

Uiteindelijk verdwijnt de zeevogel achter een van de pilaren van de Waalbrug. (Op het moment van schrijven, een dag later, is hij weer teruggekeerd naar zijn oude stek.)

Vijf lifers in een weekend! Dat heb ik niet meer meegemaakt sinds ik drie weken vogelde. Gelukkig zijn er nog zat nieuwe Gelderse vogels over. Op naar de hop, steltkluut en pestvogel!

Grote Zee-eend

De roodhalsgans heb ik gedipt maar die twee grote zee-eenden in de Kraaijenbergse Plassen heb ik mooi bij hun kladden kunnen grijpen.

— Mars Gremmen (@MarsGremmen) 25 oktober 2016

Toch opgelucht dat mijn twee zwarte vlekjes zijn goedgekeurd.
BewarenBewaren
BewarenBewaren

Roodhalsgans

Goede tip gekregen van een collegavogelaar over de plek waar hij even eerder een zeldzame roodhalsgans had gezien. Twintig fietsminuten later: tweeduizend kolganzen in een weiland. Na een halfuur hoofdpijnverrekijken bedacht één kolgans 'weet je wat, ik ga een eindje vliegen!’. Negentienhondernegenennegentig andere ganzen: 'goed idee!'. 

Nog wel een torenvalkje gezien en een wulp gehoord.

Cursus 'Vogels voor beginners 2017'

Tip voor vogelliefhebbers in de omgeving van Nijmegen: de cursus 'Vogels voor beginners 2017'Aanrader! https://t.co/zqSqeE85ge

— Mars Gremmen (@MarsGremmen) 20 oktober 2016

Het accent komt te liggen op herkenning van de algemenere soorten in de verschillende biotopen rond Nijmegen. Zelf overweeg ik om me in vermomming aan te melden. (Ik ben al te goed...)

Mager

Zo hé, ik m'n ijsvogeltje er vandaag echt uit moeten pérsen!

— Mars Gremmen (@MarsGremmen) 16 oktober 2016

(Na negen uur vogelen vergeet je wel eens een werkwoord.)

Mager vogeldagje vandaag. Trektellen op het Maldens Vlak was geen succes. Naast het achtergrondgejengel van een of andere fietswedstrijd was er geen enkele professionele vogelaar aanwezig. Alleen twee vogelaars van mijn niveau. 

'Herken jij die zwarte stipjes?' 
'Geen idee wat dat zijn!'
'Kijk eens wat een grote zwerm!'
'Wisten we maar wat het waren, hè?'
'Is dat niet het roepje van een vink? Of toch van een graspieper?'

Doorgefietst naar de Bruuk. Daar zat gelukkig wel een professionele én behulpzame vogelaar. Die me echter geen smelleken, rode wouw of bastaardarend kon presenteren. Wel 8145 veldleeuweriken. Én een Gelderse appelvink. (Ik had alleen nog maar Duitse appelvinken gezien.) Er kwam precies één piep uit het overvliegende beestje, maar dat was voor de prof-vogelaar voldoende om hem te kunnen determineren. Nummer 176 op mijn werkgebiedlevenslijst!

Leermoment: de sijs heeft een klaaglijke roep en die van de heggenmus klinkt als ijl getril.

Zevenhonderveertig rietganzen bij de Erlecomse waard! En tweeduizend kolganzen! Als ik waarneming.nl mag geloven. En dan zijn er ook nog vogelaars die daar een kleine rietgans uit hebben weten te vissen!

Mijn bruuk-ijsvogeltje gaf deze keer geen thuis en ook op de andere vaste ijsvogelplekken was hij niet te vinden. Gelukkig kwam er tegen het eind van mijn vogeldag toch nog eentje mooi voorbij gevlogen bij de Oude Waal.

Eigenlijk toch best wel een leuk vogeldagje dus.

Bladkoning [3]

Toch nog even naar de Goffert fietsen om te kijken of het zeldzame bladkoninkje er nog rondhangt. Aangekomen heb ik al snel een fietsende G. achter me. We lopen samen verder en stuiten op een telefonerende J. die het beestje natúúrlijk alweer gehoord heeft. J.’s man E. voegt zich bij de groep, en vogelaar B., die als een gek uit Beuningen is komen fietsen, sluit zich ook aan. Na een tijd met gespitste oren luisteren en zoeken in het struikgewas krijgen we het beestje heel even prachtig, zonbeschenen in beeld. Helaas een paar minuten nádat G. was vertrokken en een paar minuten vóórdat er nog drie vogelaars onze kant uit kwamen. Nou ja, die moeten de plaatjes die J. met haar fototoestelmitrailleur heeft geschoten maar bekijken. Uiteindelijk bleken er zich twee bladkoningen in de Goffert te bevinden. (En stiekem misschien nog wel meer...)

Mooi vogeltje hoor, de bladkoning. Maar omdat hij voor een beginnend vogelaar niet énorm afwijkt van de eveneens in het gebladerte rondfladderende (vuur)goudhaantjes, vrouwtjesvinken en tjiftjafs, raakte ik niet door het dolle heen van vreugde toen hij mij werd aangewezen. (Laat dat maar aan B. over.) Daarvoor heb ik naar ik vrees minstens een hop, steltkluut of pestvogel nodig. De ervaring om met een groepje mensen naar een piepende speld in een hooiberg te zoeken was echter leuk en amusant.

De baardmannetjes die momenteel in de Ooijpolder schijnen te zitten bewaar ik maar voor een andere keer. (Ik krijg nog uitputtingsverschijnselen van al dat gevogel!)

Kruisbek

Samen met G. loop ik naar J. die op z'n vaste trektelplek op het Maldens Vlak zit. 'Ik kom voor de kruisbek.' Ik heb het nog maar nauwelijks gezegd of er vliegen er vier voorbij. Nieuwe Gelderse vogel! Hetzelfde geintje werkt helaas niet met de raaf.

Grappig dat ik als teller sta vermeld op trektellen.nl. Terwijl ik voornamelijk als zwartestipjesaanwijzer voor J. fungeer. Negen van de tien overvliegende vogels herken ik (nog) niet.

In de Bruuk heb ik nog vluchtig naar levendbarende hagedissen gezocht. Maar die zijn denk ik alweer naar het zuiden getrokken. Het Bruuk-ijsvogeltje was gelukkig wel thuis en ik kon zelfs een niet schrikbarend slechte foto door mijn verrekijker van hem nemen. 'Bewijsplaatje' noemen we dat, in de vogelaarswereld.

Daarna nog even naar de Goffert voor de wederom aldaar gesignaleerde bladkoning. Maar de ellendeling liet zich weer niet horen. Laat staan zien.

Mijn mooiste anekdote van de dag kan ik pas over een maand vertellen. Tot die tijd staat onze prachtwaarneming 'onder embargo'. Zo, heb ik mijn vogelaarcollega's ook weer even gek gemaakt.

De maand is voorbij (14-11-16):

'Ik ga even een velduil zoeken'. J. staat op uit zijn tuinstoel en loopt met grote stappen door het heideveldje naast onze trektelplek. Nog geen tien minuten later vliegt er op honderd meter afstand een prachtige, langvleugelige velduil op! In de tussentijd weet J. ook nog een overvliegende beflijster te traceren.

Bladkoning [2]

Dat bruine vogeltje dat me niet de kans gaf om hem door mijn verrekijker te laten bekijken, toen ik onderlangs de bult bij De Bruuk liep, zit me dwars. Als ik aan hem denk word ik héél onrustig. Het zal toch niet de bladkoning zijn geweest...? Ik zal het verdikkie nooit weten!

Bladkoning

Trektelpost De Bruuk. Vier professionele vogelaars veren tegelijkertijd op bij het horen van een vogelroepje. 'Bladkoning! Márs, bladkoning!' Verwachtingsvol kijken ze me aan. Ik peuter langzaam de iPhone uit m'n broekzak en mompel: 'hebbes'. Alom gelach. 

'Vijfentwintig graspiepers, twaalf vinken' de getallen vliegen me om de oren, maar om de vogels daadwerkelijk te kunnen zien moet je je kijker op een lege plek in de lucht richten. Met een beetje geluk zie je dan een paar flapperende, zwarte vlekjes. Eerlijk is eerlijk, soms vliegen ze zo laag dat zelfs ik ze kan determineren. Visueel. Qua piepende zwarte stipjes herken ik vooralsnog voornamelijk de witte kwikstaart, de spreeuw en de boerenzwaluw. Komende maand ben ik van plan vaker een trektelpost te bezoeken, in de hoop wat bij te leren. En vooral in de hoop eens honderden gevederde vrienden tegelijkertijd te zien overvliegen. Liefst met als krenten in de pap wat vis-, zee- en slangenarenden...

Een grote, donkerbruine roofvogel — lange vleugels met zwarte punten — vliegt laag over de grond richting een boom. Dat moet haast wel een bruine kiekendief zijn. Ik doe een paar stappen opzij om de drie luid blatende schapen achter mij voorbij te laten, zodat ze zich bij de rest van de kudde vóór mij kunnen voegen. Iets blauws schiet het struikgewas in. IJsvogel! Ik loop een stukje achter de schapen aan, richt mijn verrekijker op wat boompjes verderop en zie een groene specht in het gras zitten. Na nog een paar meter doorlopen draai ik me om, om alsnog een zweefvliegtuig boven een bos wat nader te bestuderen. Door mijn kijker zie ik hoog in de lucht een dertigtal grote, schroevende vogels vliegen. Rommelig, knik in de vleugels. Ze doen me wel heel sterk aan ooievaars denken*. Dit alles in nog geen tien minuten tijd over een afstand van zo'n honderd meter. Vogelen is zó leuk!

*Waarschijnlijk was het een zwerm grote, zeer hoog vliegende meeuwen. Maar dat is niet goed voor m'n verhaal.

Door zijn wenkbrauwstreep hoopte ik héél even dat de bladkoning zich alsnog aan mij liet zien. Maar het was een minstens zo mooie winterkoning die ik op een vijftal meter afstand druk kon zien kwetteren.

Spreeuw

Het iPhone-filmen heb ik nog niet hélemaal onder de knie, maar ik wilde jullie deze video met een zwermpje spreeuwen niet onthouden.

Where's Wally?

Ik zag een ooievaar een mol opeten. Hopelijk graaft-ie zich niet uit... En ik zag een kleine rietgans (roze pootjes). Nieuwe Gelderse vogel!

— Mars Gremmen (@MarsGremmen) 28 september 2016

Of het de gans bij het rode pijltje op de foto is, durf ik niet met zékerheid te zeggen. Maar het zou goed kunnen. Je ziet geen bal op zo'n iPhone-schermpje als je door je verrekijker fotografeert. En op de foto(collage) zelf wordt het ook niet echt duidelijker. In het veld was echter te zien dat er één rietgans met roze pootjes tussen de rietganzen stond. Al eerder gedetermineerd door een echte vogelaar die ik ietsje verderop tegenkwam. De kleine rietgans.

Verrukkelijk

Voor het eerst heb ik met m'n iPhone een re-de-lij-ke foto door mijn verrekijker kunnen maken. Het licht werkte goed mee en de modellen zaten lekker dichtbij. Dus ik heb die grafisch prachtig vormgegeven brandganzen óók nog eens prima kunnen waarnemen. En die smaakvol ingekleurde grauwe gans. En laten we vooral die verrukkelijk in elkaar gedraaide watersnip niet vergeten!

Volgens mij

Volgens mij is er iets verkeerd afgesteld in mijn oren waardoor ik vogels goed hoor, maar mensen slecht versta.

— Mars Gremmen (@MarsGremmen) 24 september 2016

Volgens mij heb ik een boom vol sijsjes gehoord. Maar het was in een beetje enge buurt van Nijmegen dus ik ben maar snel doorgefietst.

— Mars Gremmen (@MarsGremmen) 25 september 2016

Toendrarietgans

Maldens Vlak. Trektellen. Leek me niks voor mij. Urenlang op dezelfde plek staan/zitten. Kouwe voeten krijgen. Rugpijn krijgen. Toeslaan van dodelijke verveling. Dat viel al bij al redelijk mee. Dankzij het heerlijke broeikaseffect werden de voeten niet steenkoud en kon ik samen met een tien/vijftiental leden van de vogelwerkgroep in het zonnetje genieten van overvliegende, piepende zwarte stipjes. Gras- en boompiepers, vinken, witte kwikstaarten, boerenzwaluwen, boomleeuweriken en de eerste binnenkomende sijsjes. Achter op het veld zochten grote lijsters hun vertier. Een grote zilverreiger kwam op deze plek voor mij totaal onverwacht overvliegen en in het bos achter ons gaf een kuifmees een privéconcert. Heel in de verte zagen we een boomvalk achter een zangvogeltje aanjagen en een bruine kiekendief gaf ons ruimschoots de gelegenheid om zijn silhouet en vliegbewegingen te laten bestuderen. Half oktober schijnt het echt vogelspits te zijn en moet ik toch nog maar eens een keer terugkeren in de hoop op hónderden overvliegende gevleugelde vrienden.

Na het trektellen fietste ik nog even langs de platgemaaide Bruuk. Geen graszanger, geen levendbarende hagedissen, wel een roofvogel die ik als bruine kiekendief meende te kunnen determineren. En een ijsvogeltje.

Via de Bruuk richting de Erlecomse waard (twee ijsvogeltjes onderweg), alwaar een collegavogelaar mij m’n eerste rietganzen kon aanwijzen. Toendrarietganzen, als ik waarneming.nl mag geloven. Nieuwe Gelderse vogel! Tussen de honderden aanwezige ganzen (grauw, kol, nijl, brand) zou ook nog een zeldzame kleine rietgans moeten zitten. Maar die wisten we er niet uit te vissen.

Bij het Hollands-Duits gemaal nam ik mijn vierde ijsvogeltje van de dag waar. Wat mij op het idee bracht om een keer een dagje uit te trekken waarop ik zoveel mogelijk ijsvogels bij elkaar probeer te sprokkelen. Gewoon, voor de lol.

We zullen zien.

Rosse grutto

Nieuwe Gelderse vogel van de dag: rosse grutto. Inclusief gebroken pootje.

— Mars Gremmen (@MarsGremmen) 20 september 2016

Edit 25-09-16: helaas, de grutto blijkt toch niet ros te zijn. Geen nood. We wachten gewoon op een echte rosse grutto. Liefst zonder gebroken poot.

Slaapplaats

Of het een nieuwe, of überhaupt een slaapplaats is weet ik niet. Wat ik wel weet is dat het een prachtig gezicht is. Eenentwintig grote zilverreigers in een boom. (Nou vooruit, er zitten er ook een viertal links naast.) Rechts buiten beeld: vierendertig aalscholvers in hún slaapboom. Ook mooi!

Beetje

Telescopende, licht geïrriteerd reagerende man bij de Liendense waard op de vraag of hij wel eens foto's neemt: 'Ik ben een vogelaar, geen fotograaf!’ 

Vogelaarsfundamentalisme!

Zijn eveneens telescopende vrouw bekende mij met een verontschuldigende glimlach een fototoestel in haar tas gestoken te hebben.

Wat ben ik zelf eigenlijk? Een beetje vogeltwitcher, een beetje vogelfotograaf, een beetje vogeltekenaar, een beetje vogelslevenlijstspaarder, een beetje vogelschrijver. 

Een beetje niks en een beetje alles. Een beetje vogelaar.

Ooievaar

Je bent gewend om ze op een door mensenhanden gemaakte nestpaal te zien zitten. Maar het 'hoort' natuurlijk gewoon zo:

Kleine zilverreiger [2]

Vorig jaar moest ik nog in spanning afwachten tot hij zijn gele tenen uit het water optilde voor een zekere determinatie. Vanmiddag zag ik tijdens het langsfietsen vanaf de dijk gelijk dat het een kleine zilverreiger was. Inderdaad een stuk kleiner, en veel beweeglijker dan zijn grote neef. Met een donkere snavel. Zijn korte, stompe vleugels deden me aan de ralreiger van een tijdje terug denken. Tijdens het opvliegen liet hij me ook nog zijn gele tenen zien. Vogels worden steeds mooier naarmate je er meer kijk op krijgt!


Wel flauw dat hij mijn enige kans op een rédelijke verrekijkerfoto verpestte door er één seconde voor de klik vandoor te gaan.

Op dezelfde plek zaten ook twee groenpootruiters. Dankzij de verschillende steltlopertjes die ik de afgelopen tijd heb kunnen waarnemen zag ik nu dat het eigenlijk best wel grote vogels zijn.

Keent

Na mijn visarendwaarneming bij Batenburg gistermorgen, ben ik nog even doorgefietst, 'ietwat' omgereden en kwam ik min of meer per abuis in natuurgebied Keent terecht. En daar is het mooi zeg! Vooral met de zon op je bol. Bij een plas kwam ik wat steltlopers tegen. Geen puf meer om ze uitgebreid te determineren, maar ik meende in ieder geval kleine plevieren, een kemphaan en wat bonte strandlopers waargenomen te hebben. Helaas ligt de plas aan een vrij druk fietspad, dus veel gevaar voor fietsbejaarden die 'Kijk, die man ziet wat!' roepen en vervolgens vol op de rem gaan staan om te vragen wát je dan ziet. Vogels, mensen! Ik zie vogels!

Ra ra, wat zijn wij?

Nee hoor, ik deel mijn vogelliefde graag. Dat moet ook volgens de statuten van mijn vogelwerkgroep. En dat die mensen vaak teleurgesteld doorfietsen omdat je geen ultrazeldzaam vogeltje in beeld hebt, daar leer ik ook wel mee te leven.
BewarenBewaren

Visarend [4]

Vandaag had ik ontzettend veel geluk en kon ik spectaculaire filmopnames maken van een jagende visarend in de Liendense Waard. Ik denk dat ik de video naar BBC Human Planet ga sturen. Tegen fikse betaling.



Oké, twee keer in een week naar de visarend gaan kijken is wel wat overdreven. En mijn fietsbillen zeggen ook uitdrukkelijk 'nee' tegen een derde keer. Deze week. Maar het is daar zo mooi! En het weer was zo lekker warm! En stel je voor dat ik morgen door een bus word platgereden en ik was vandaag níet naar die prachtvogel wezen kijken... Dat zou toch doodzonde zijn geweest!

Bovendien kreeg ik vandaag maar liefst twee nieuwe Gelderse vogels geserveerd door andere aanwezige (en échte) vogelaars: twee bonte strandlopertjes en een goudplevier. De watersnip heb ik nog nooit eerder zo goed kunnen bekijken. Wat een mooi beestje. En wat fijn dat-ie zelfs door mij te determineren is.

Watersnippen.

Verder nog iets gezien? Verschillende boom- en torenvalken, groene specht, roodborsttapuit én mijn flitsende blauwe vriend, die zich altijd zo sympathiek even aanmeldt met een hoge piep voordat hij z'n koppie laat zien. De ijsvogel. 

En ik twijfel of ik een raaf heb gezien. Toen hij kwam aanvliegen dacht ik dat ik een roofvogel zag en toen hij in een weiland landde, tussen een hoop kauwtjes en zwarte kraaien, viel me zijn opvallend grote snavel op. Helaas leek z'n geluid niet te kloppen. Vervolgens kon ik hem ook al snel niet meer terugvinden in het gras. Dus mijn eerste échte raafwaarneming bewaar ik nog even voor later. 


BewarenBewaren

Visarend?! [3]

M'n eerste visarend in de klauwen! Inclusief spectaculaire duikvluchten in het water! Steeds mis, dus waarschijnlijk was-ie bijziend.

— Mars Gremmen (@MarsGremmen) 6 september 2016

Ik had m'n fiets nog maar net op slot gezet bij het pad naar de vogelkijkhut of ik zag hem al vliegen. De visarend. Hoe heb ik die ooit kunnen verwarren met een witgevlekte buizerd! (Maar dan andersom.) De hele ochtend bleef ik in de Liendense waard rondhangen en zag ik hem verschillende malen langsvliegen, in het water duiken en (eenmaal) op een paaltje zitten. Een vis vangen in mijn bijzijn deed hij overigens niet. Op een gegeven moment zag ik links van me een visarend in de verte verdwijnen, terwijl er rechtsboven me een nieuwe arend verscheen. Kijk, dát moeten we hebben!

Minstens zo spectaculair, maar een stuk korter qua tijdsduur, was het vijftiental watersnippen dat vlak langs me heen vloog. Mede dankzij hun ietwat vreemde roep kon ik ze met gezonde zekerheid determineren.

Na al dit spektakel op een bankje aan de Maas een broodje eten en dan aan de overkant een ijsvogeltje om de paar meter boven het water zien bidden en in het water zien duiken. Het kon niet op deze ochtend. Helaas werd hij na een drietal duiken verjaagd door een (zilver?)meeuw.

Zouden dit (zie foto) bonte strandlopers kunnen zijn? Die waren wel in de waard gezien door een enthousiaste collegavogelaar. Helaas niet of nauwelijks te determineren aan de hand van dit vage plaatje. Dus die nieuwe Gelderse vogels bewaren we nog maar even voor de toekomst.



Uren later keek ik in de Lentse waard een klein half uurtje naar twee steltlopertjes die geen, wat ik dacht, kleine plevieren, maar de hier veel zeldzamere bontbekplevieren bleken te zijn. 

Een vogeltje waarvan ik vermoedde dat het een drieteenstrandloper was, maar dat ik op waarneming.nl invoerde als 'vogel onbekend', werd alsnog ter plekke telescopisch gedetermineerd door langsfietsende Schotse vogelaar MW. Die ik overigens om de haverklap tegenkom. Wat waarschijnlijk betekent dat wij beiden onszelf helemaal suf vogelen. Ik had het overigens goed gezien/gegokt. Het was een drieteenstrandloper. M'n derde roodbeletterde vogel van de dag!

Van een bezoeker van dit blog kreeg ik een goede fototip. Als ik met m'n iPhone door mijn verrekijker een foto maak, dan moet ik de scherpte van de kijker aanpassen aan het beeld op het scherm. Helaas is er op dat schermpje meestal heel weinig te zien door de reflectie van het licht. De foto's van onderstaande bontbekplevier (vier maal dezelfde vogel) zijn echter nog re-de-lijk aardig gelukt. Met de afbeelding van het decor erbij vertelt de collage toch weer een heel klein verhaaltje.

Drieteenstrandloper

Drieteenstrandloper in the pocket. Twee stuks. Nieuwe Gelderse vogel! (Voor mij dan...)

— Mars Gremmen (@MarsGremmen) 4 september 2016

Het lijkt wel alsof alsof ik aan de kust woon: kleine strandlopers, drieteenstrandlopers en een kanoet, nog geen twintig minuten fietsen hiervandaan. Dankzij het slechte weer gisteren kon ik ze op de normaal gesproken drukke Lentse waard mooi op m'n gemak be-verrekijken. 

Voor 'bewijsfoto's' heb ik een leuke oplossing bedacht. Met m'n iPhone door mijn verrekijker fotograferen levert onscherpe foto's op. Maar als ik zo'n vage vogel combineer met een landschapsfoto dan krijg je toch nog een geinig plaatje. Waar misschien wel meer op te zien is dan op een haarscherpe detailfoto.

En ja, als tekenaar zou ik die vogels eigenlijk gewoon moeten tekenen, maar daar werkt mijn fotografische vogelgeheugen vooralsnog veel te slecht voor.

Steeds diezelfde vraag

Een jonge vogelaar bij de Erlecomse waard kon de passantenvraag 'zijn dat lepelaars?' níet meer horen.

Terwijl hij mij nog maar twee keer gesteld was. In de tien minuten dat ik er stond.

Roofvogels

Buizerd, bruine kiekendief, sperwer, havik, toren-, boom- en slechtvalk; ik begin ze éindelijk een beetje uit elkaar te houden. En als de wespendief zijn snavel opendoet dan herken ik die ook nog. Wie had dat gedacht. Oefening baart uiteindelijk toch nog kunst. Alleen de visarend is nog te moeilijk...

Driekleurige Glansspreeuw

Ook maar even een 'dierentuinbezoekje' aan de hybride ijsvogel x spreeuw alias showbizzspreeuw bij Weurt gebracht. Hij liet zich tot een meter of twee benaderen. En hij heet Jaap. Of nou ja, dat laatste gok ik maar.