Ralreiger

05:30 opgestaan om per fiets te gaan vogelen, zojuist om 18:33 thuisgekomen, dat betekent dat ik… even uitrekenen… heel erg moe ben.

— Mars Gremmen (@MarsGremmen) 19 mei 2016

Vandaag ben ik éindelijk eens op bezoek gegaan bij oom H. en tante N. in Afferden. Dat er vijf minuten verderop een zeldzame ralreiger was gesignaleerd is púúr toeval.

Eigenlijk wilde ik naar de Millingerwaard fietsen. In een tweet las ik dat de baardmannetjes daar de volgende dag opnames zouden gaan maken voor hun televisieprogramma. Mijn plan was om vanachter een struik stiekem een foto van ze te maken en hem op waarneming.nl te plaatsen. 'Baardmannetjes, stadium: adult zomerkleed, gedrag: ruiend, toelichting: Nico makkelijk benaderbaar, Hans enigszins opvliegend.' Helaas bleek de tweet een retweet van een dag eerder te zijn, dus het feest ging niet door.

Na een tijdje tevergeefs zoeken naar de ralreiger op de plek waar hij al een paar dagen vertoefde, besloot ik een eind verderop te gaan kijken. De op dat moment enige andere vogelaar die aanwezig was, en waar ik even gezellig mee gekletst had, gaf het op. Hij liep met zijn telescoop richting de auto. Een paar minuten later, ik was al een eind op weg op een pad langs de dijkkant, hoorde ik geclaxonneer achter me. De vogelaar was hard achteruit gereden om mij te waarschuwen. Bij het wegrijden had hij vanuit het raam gezien dat het prachtige beestje toch nog tevoorschijn was gekomen. Attente man! Ik mocht ook nog door zijn telescoop kijken. En ik stond precies naast hem toen hij deze foto's van de reiger nam.

Daarna arriveerden er steeds meer mensen. Een fotograaf uit België die niet kon wáchten op de volgende twitch van de dag. Plaatselijke bevolking die, al dan niet gewapend met een fotocamera, naar hún zeldzame vogel kwamen kijken. Vogelaars die één blik op het beestje wierpen, het invoerden op waarneming.nl en er weer snel vandoor gingen. En mensen als ik, voor wie het kijken naar de ralreiger niet lang genoeg kon duren. Vooral zijn metamorfose bij het opvliegen van goudbruine vogel naar een melkwit beestje was een mooi gezicht.

Regelmatig roep ik dat ik niet zo'n liefhebber van dat twitchen ben. Dierentuinbezoek, noemde Nico de Haan het ergens, als ik het me goed herinner. (Zonder opgesloten dieren, denk ik dan. Maar wel met een prikkeldraadafrastering in dit geval.) Toch vond ik het stiekem wel leuk. Vrolijkheid alom. Enthousiaste mensen die beginnen te glunderen bij de aanblik van een simpel vogeltje. En er ook graag over praten. I.p.v. over hypotheken, auto's en Ajax die de landstitel misloopt. Zélf ontdekken blijft natuurlijk wel het summum.

Dit schetsje maakte de striptekenaar die de reiger graag wilde natekenen en zichzelf vervloekte om zijn gebrek aan fotografisch geheugen. (Tekening stiekem thuis een beetje verder uitgewerkt en ingekleurd.)

Mars' waarnemingen van vandaag.

Das!

Wielewaal gehoord, geelgors gezien, das gezien (!) ree gezien, (?)-uil gezien, nachtzwaluw gehoord. Zomaar een dinsdagavond...!

— Mars Gremmen (@MarsGremmen) 17 mei 2016

Nadeel van Tongelaar is dat het een andere tijdsdimensie heeft. De tijd verstrijkt er razendsnel. Een uur in Nijmegen is gelijk aan een krap half uurtje op dit o zo fijne landgoed.

Alleen de zang van een wielewaal kan me nu nog opmonteren. Dat dacht ik tijdens het doorbladeren van een veertigtal tekeningen die ik jaren geleden voor een televisiegids heb gemaakt. Om de zoveel tijd wil ik een boek maken met mijn beste tekenwerk en duik ik in mijn archief. Terwijl ik weet dat neerslachtigheid op de loer ligt bij de confrontatie met oude tekeningen. Áfschuwelijk lelijke oude tekeningen in dit geval. Op naar Tongelaar!

Uit een waterval van vogelzang weet ik zowaar het geluid van een spotvogel te destilleren. Dat vraagt om een geluidsopname! Volgens mij heb ik dat beestje tot nu toe alleen nog maar gehoord en nooit gezien. Komt vast wel goed.

Op het pad naar de visvijver word ik verrast door een vlakbij zingende wielewaal. Laten zien doet hij zich deze keer niet, maar mijn humeur schiet omhoog. Snel opnemen en thuis gebruiken als uitgelezen alternatief voor een strip prozac!

De schemering begint langzaam in te vallen. Na tevergeefs gezocht te hebben naar de een paar weken eerder door een vogelexcursieleider aangewezen dassenburcht, besluit ik naar huis te fietsen. Via Heumensoord, want ik wil eigenlijk ook nog even checken of de nachtzwaluw alweer in Nederland is gearriveerd. Op de fiets improviseer ik een scenario waarin een nogal domme jongen tijdens een dassenexcursie om de vijf minuten op luide toon uitroept 'Maar waar zijn die dassen nou?!'. Tot grote ergernis van de andere groepsleden, die al op minstens zevenentachtig methoden hebben zitten broeden over hoe ze deze domoor definitief het zwijgen kunnen opleggen. Precies tijdens deze op hol geslagen fantasie zie ik in de verte iets het zandpad oversteken. Razendsnel richt ik mijn kijker op het silhouet. Ik voel mijn mondhoeken omhoog krullen. Een das! Letterlijk nog geen minuut later verschijnt er op hetzelfde pad een reetje in beeld. Het kan niet op vanavond! 

Ik zet mijn fiets aan de kant van het zandweggetje. Die das vind ik natuurlijk niet meer terug in het dichte struikgewas, maar misschien kan ik nog een foto maken van de ree. Als ik met mijn iPhone schietklaar in de hand een weiland passeer wordt mijn blik naar de rand getrokken. Een grijs/wit/zwart beestje is driftig in het zand aan het neuzen. Verhip, daar is-ie weer! Ik kan hem zeker tien minuten goed beverrekijken.

 In de verte ziet een fietser mij geknield achter een struik naar 'iets' kijken. Hij stapt van zijn rijwiel, sluipt dichterbij, blijkt ook een verrekijker te dragen en kan met behulp van mijn handgebaren ook enige tijd van het beestje genieten. 



Als mijn been pijn begint te doen van het knielen sta ik op en loop ik rustig naar mijn achtergelaten fiets. Op de terugweg stop ik nog even bij de dasplek, maar het beestje is vermoedelijk verjaagd door het korte gesprek dat ik met de enthousiaste fietser had. Nog even een wildplas en dan snel verder naar Heumensoord. In het struweel breekt een tak met een luide knak als ik er op ga staan. Over mijn schouder zie ik de das verschrikt uit het hoge gras opspringen en een sprint door het bloemenweiland trekken waar Max Verstappen nog een puntje aan kan zuigen. (Sorry, das.)

Bij de Kraaijenbergse plassen zie ik een opvallend silhouet een eindje voor me uit vliegen. Een uil! Ik heb geluk, hij landt op een paaltje langs de weg! Ik heb pech, hij wordt gelijk alweer opgejaagd door een passerende auto! Nou ja, in de duisternis was ik er toch nooit achtergekomen of het nou een rans-, veld-, bos- of kerkuil was. (Voor een steenuil was hij te groot.) (En voor een Oehoe te klein.)

Op het pikdonkere fietspad, dat langs de spoorrails in Heumensoord loopt, stop ik even om naar een vogelgeluid te luisteren. Geen idee wat voor vogeltje het is maar met mijn handen achter m'n oren hoor ik opeens een welbekend ratelend geluid. De nachtzwaluw! Ik fiets nog even door naar de andere kant van het spoor, weet een ultrakorte geluidsopname te maken, maar krijg het beestje, mede door de zware bewolking, niet te zien. Geen probleem, dat gaat me de komende tijd nog wel lukken. Intussen heb ik mooi een topvogelavond gehad! Iets voor twaalven kom ik weer thuis aan en bedenk ik dat ik nog geen avondeten heb gehad.

Vogels tekenen is moeilijk! [2]

Leuke vogeltjes. Helaas niet naar de natuur getekend. (Laat staan ín de natuur.) pic.twitter.com/GLBNGtF1fV

— Mars Gremmen (@MarsGremmen) 15 mei 2016

Witwangstern

Om half drie 's nachts, na afloop van een feest in Arnhem, enigszins tipsy met de fiets thuis gearriveerd. Maar de volgende ochtend om half tien, wederom met de fiets, wel weer netjes present bij de vogelcursus-excursie in de Millingerwaard! Ik heb zo mijn stoere momenten. 

Zelfs met mijn vermoeide lijf kon ik het niet laten om na de excursie nog een paar uur door te vogelen. Juist dan kom ik regelmatig de leukste vogels tegen. Deze keer waren dat o.a. de tapuit, de blauwborst en de zomertaling. Vóór de excursie kwam ik al een mannetje roodborsttapuit en een ijsvogel op een brugleuning tegen. Alle vijf vogels die we tijdens de excursie niet hebben gezien. Toch kreeg ik de bijzonderste waarneming deze keer wél tijdens de excursie in de schoot geworpen. De zeldzame witwangstern had de Millingerwaard met een bezoek vereerd. Tegelijkertijd zagen we even verderop een beverrat met jong langszwemmen. Leuke momenten! Vermoedelijk breng ik geluk bij Millingerwaardexcursies; een paar weken terug zagen we daar de in die contreien zeldzame bontbekplevier en kanoet! (Die eerste kwamen we vandaag overigens weer tegen.)

Prachtige vogel hoor, die witwangstern. Maar hij zag er een beetje uit als een ongewassen visdiefje. Zelfde verhaal met de middelste bonte specht. Da's een beetje een verloederde versie van de grote bonte specht. Met flinke dank aan hun zeldzaamheid worden deze vogels veel meer bewonderd dan hun éigenlijk veel mooiere, grafisch strakkere familieleden. Onrechtvaardig!


Groepsportret met de ontdekker van de witwangstern. (Die man met die blauwe ogen.)

Zo'n leuk spoor laat een bever in het zand achter. Met dank aan zijn staart.

Foto voor boomschorsliefhebbers. Die bestaan vast wel.

Losse opmerkingen [4]

Zouden tekenende vogelaars hun telescoop eigenlijk ook gebruiken om ménsen na te tekenen? Best een goed idee eigenlijk. Hoewel misschien niet helemaal ethisch verantwoord...

---------------------------------------------------

'Het maken van illustraties was tot de eeuwwisseling populair. Menig rapport werd opgefleurd met prachtige tekeningen van de besproken soorten. Met de komst van de digitale fotografie zijn de illustraties een beetje in vergetelheid geraakt.' (Link.)

Vogels tekenen komt weer helemaal terug. Let maar op. Desnoods ga ik er zelf mee aan de slag! Niet zo'n beestje in een seconde vastleggen met een camera en snel doorlopen naar de volgende prooi, maar lekker minuten- of kwartierenlang alle snaveltjes, kleine vleugeldekveertjes en wenkbrauwstreepjes intensief bestuderen en op papier vastleggen. Leer je ook nog eens een hoop van.

Velduil

Oké, meer dan een flapperend zwart stipje boven een stel bomen was het niet, maar ik heb vanavond wel m'n eerste velduil gezien!

— Mars Gremmen (@MarsGremmen) 10 mei 2016

Gedetermineerd door de dinsdagavondexcursieleider. Zelf ben ik nog heel slecht in flapperende stipjes. Ik was allang blij dat ik hem überhaupt zag.

'Er zit een kneu in de telescoop!' Blijft grappig om te horen. (Hij is gewoon weer losgelaten.)

Big Day 2016

'Mooi, twee bij mekaar!' De drie mannen waren uit de haastig geparkeerde auto gesprongen alsof ze op het punt stonden een bank te overvallen. Of een vogelaar een pak slaag te geven. Ze liepen snel naar het water en keken heel even naar de twee grote gele kwikstaarten waar ik al tien minuten van stond te genieten. Zittend in het gras aan de oever bij het HD-gemaal zag ik de vogels vlak boven het water heen en weer fladderen. Happend naar de volop aanwezige muggetjes. Om vervolgens met een snavel vol insecten op een rietstengel uit te rusten. Een prachtig gezicht. Net zo snel als dat de mannen gekomen waren verdwenen ze ook weer met hun auto. Toen drong het tot me door dat het vandaag 'Big Day' is. Binnen vierentwintig uur moeten de deelnemers zoveel mogelijk vogels zien te waarnemen. Wie de meeste soorten heeft gevonden is de winnaar. Het kwam op mij wel héél haastig over. Mijn eerstvolgende vogeltjes bekeek ik extra lang en extra traag. Heerlijk!

Vandaag hoorde ik ook mijn eerste 2016-sprinkhaanzanger.

Wielewaal!

Vandaag kan ik met een gerust hart sterven. Ik zag Hem! Wat zég ik; ik zag Hem én Haar! TWEE wielewalen! (Ik was ontroerd.)

— Mars Gremmen (@MarsGremmen) 7 mei 2016

Of het had uitgemaakt als ik mijn jas halverwege de fietstocht naar Tongelaar had uitgetrokken weet ik niet. Waarschijnlijk was mijn shirt dan net zo nat van het zweet geweest. In combinatie met mijn opgerolde mouwen, waaruit lange, dunne spierwitte armen met zongekleurde bruine 'handschoenen' staken moet ik er bespottelijk hebben uitgezien. Maar dat geeft niks, want ik geef de mensen graag iets om te lachen. 

Tweeëntwintig mannen, vrouwen, en ik waren komen opdagen. Eigenlijk een veel te grote groep voor een vogelexcursie. Maar het levert je altijd een goede routeverkenning en wat fijne tips op. (Als je dicht genoeg bij de gids kan komen om hem te kunnen verstaan.) Een paar leuke waarnemingen gedaan, waaronder mijn eerste tuinfluiter. (Die je overigens zelden in een tuin aantreft.) Mooiste beeld waren de 5 (vijf!) paapjes op een rij op het prikkeldraad. Bijzonder was de vondst van het skelet van een ree, waarvan de kop gretig in een rugzak verdween, voordat ik er ook maar een foto van kon nemen. Laat staan een tekening van maken. Maar voor dat laatste was sowieso geen tijd.

Na de vier uur durende excursie besloot ik terug te wandelen naar de plek waar je de wielewaal zou kunnen horen. Ook deze keer hield hij helaas zijn snavel. Wel kreeg ik gelukkig nog een geelgors in beeld. Zo'n leuk vogeltje! Met een heel vriendelijk, open gezicht. Een wielewaalwaarneming mocht dan te hoog gegrepen zijn; Tongelaar verlaten zonder de aanblik van een geelgors is een óndenkbaar scenario!

Een vader die samen met zijn zoontje op één minimotor zat, had juist het bankje waarop ik had gedacht te kunnen uitrusten uitgekozen om er lawaaierige rondjes omheen te racen. Waarop ik ter plekke besloot om een andere richting in te slaan. Om vervolgens zo goed als de hele excursiewandeling opnieuw te hebben moeten maken. Leve mijn oriëntatievermogen...!

Eenmaal terug op de fiets — ik kreeg nog een zonbeschenen paapje op een paaltje prachtig dichtbij in beeld — besloot ik naar de nabijgelegen visvijver te rijden. Ook daar zou de wielewaal zich naar zeggen laten horen. Al bleken mijn eerdere twee, drie bezoekjes aan die plek nogal wielewaalvruchteloos te zijn. En zitten er altijd oude, half ontblote vissers met glimmende, donkerbruin gebrande ruggen, die je ontzettend verstoord en chagrijnig aankijken als je daar met je verrekijker komt opdagen. Gelukkig was de rechterkant van de vijver visservrij en kon ik op een bankje rustig naar de vogels luisteren en van de mooie omgeving genieten. 

Daarna wilde ik toch nog een stukje om de vijver wandelen, maar maakte ik alweer snel rechtsomkeer toen ik weer zo'n halfblote huidkankeruitstralende chagrijn op mijn pad vond. Precies op dát moment hoorde ik Zijn geluid. Ik pakte snel m'n iPhone om de ietwat weemoedige zang op te nemen, en liet het ding bijna uit mijn handen vallen toen ik hem razendsnel verwisselde voor mijn verrekijker. Het schuwe prachtbeest was zomaar in beeld over de boomtoppen heengevlogen! Ik voélde mijn mondhoeken letterlijk omhoog krullen en was reuzeblij dat ik er zo reuzeblij mee was. Want ik word ook een dagje ouder. De vogel verdween uit zicht, maar liet zich steeds beter horen. Ik maakte nog wat geluidsopnames en zag hem tot mijn vreugde even later leuk in beeld tussen de boomtakken heen fladderen. Ik zag zé leuk in beeld, moet ik zeggen. Want er bleek nóg een wielewaal aanwezig te zijn! Ze zaten achter elkaar aan en landden af en toe samen op een tak. Een wielewaalpaartje! Deze dag kon onmogelijk nog stuk! 

Dat ik tijdens het kijken naar het echtpaar in mijn rechterooghoek ook nog een ijsvogel voorbij zag schieten durf ik bijna niet op te schrijven. Zoveel geluk is gewoon onmenselijk! Bij het verlaten van de visvijver meende ik één van de wielewalen nog even te zien overvliegen. Maar hij had de vlucht van een specht. Het was een groene specht! Tijdens het openmaken van mijn fietsslot zag ik ook nog de grote bonte specht een boomstam op hipsen. Wat een vogelparadijsje! Nare vissers eruitgooien en het keetje aldaar zo snel mogelijk ombouwen tot vogelkijkkeet, zou ik zeggen!

Na dit onvergetelijke vijverbezoek ben ik nog even naar de Kraaijenbergse plassen gefietst. Via een omweg natuurlijk, want door mijn opwinding was ik weer eens een stuk omgereden. Gelukkig kwam ik daar geen snor, rietzanger of blauwborst tegen. Dat was voor één dag gewoon té veel van het goede geweest!

(Geheime link voor mezelf.)

Gierzwaluw

Allemaal naar boven kijken (maar wel opletten bij het oversteken); de gierzwaluwen zijn weer terug in de stad! Let op hun schelle geluid.

— Mars Gremmen (@MarsGremmen) 6 mei 2016

Ninja Mars

Met vier vrijwilligers weidevogelnesten gemarkeerd zodat de boer er omheen kan maaien. Zijn jullie niet trots op jullie striptekenaar...?

— Mars Gremmen (@MarsGremmen) 5 mei 2016

Met z'n vijven meldden we ons bij een weiland tussen Winssen en Bergharen. Drie vrouwen, één man en ik. Weidevogelnesten zoeken en met een stok markeren zodat de eigenaar van het land óm de nesten kan maaien i.p.v. eroverheen. In een rij naast elkaar door een drietal weilanden lopen, en als er een vogel verschrikt opvliegt, snel naar de plek rennen waar hij vandaan kwam en z'n nest zoeken. Dat klinkt makkelijker dan het was. Het gras stond érg hoog, de weilanden waren érg groot en de nesten vinden was bijna ondoenlijk. Eén vrijwilligster was vergeten dat ze hooikoorts had, wat het zoeken ook niet bepaald makkelijker maakte. Uitslover als ik ben struinde ik solo ook nog een keer door een tweetal weilanden, waarbij ik op een gegeven moment een ontzettende smak maakte door de ongelijke kleigrond. (Op het hoge gras val je lekker zacht, maar m'n enkel zei 'zwik'. Benieuwd hoe die er morgen aan toe is.) Volgens de hooikoortsvrijwilligster zag ik er, met de markeerstokken stevig in mijn handen, uit als een ninjakrijger. (Ze had me niet zien vallen...) Uiteindelijk hebben we een grutto- een tureluur- en een wilde eendennest kunnen markeren. Benieuwd of de boer straks met z'n, naar zeggen, tien meter brede, ultrasnelle maaimachine de stokjes kan zien en ontwijken...

Daarna nog doorgefietst naar de Liendense waard bij Batenburg, want met een beetje fantasie lag die toch op mijn route. Lekker weer, leuke vogels gezien en vanaf nu ga ik mezelf natuurlijk kwalificeren als 'de onverschrokken vogelredder'. Of, het is immers vijf mei, als 'soldaat van de grutto'. Of als 'Ninja Mars'. Of...

Vogeldagboeken

Interview met natuurfotograaf Adri de Groot in de Volkskrant.

Het is een trend, de natuurfotografie, heeft De Groot gemerkt. 'Bij de vogelkijkhutten gaat het tegenwoordig over fototechniek, niet over natuur. Mensen hebben fotografie als hobby, en vogels zijn dan het toevallige, kleurrijke onderwerp. Ik zag laatst een paar vrouwen van in de 60, mijn leeftijd. Die kwamen aanzetten met lenzen van 600 millimeter, die kosten wel tien mille. Maar ze wisten het verschil niet tussen een kuifeend en een slobeend. Dan moet ik zo lachen. Ook het fotograferen uit betaalde vogelhutten is een enorme cultuur geworden. Je ziet de mooiste foto's van appelvinken, gespiegeld in het water en met een druppel aan de snavel. Maar ze zijn allemaal hetzelfde.'

Ook met de zogeheten twitchers, die stad en land afrijden voor bijzondere vogelsoorten, kan hij zich niet echt identificeren. 'Kijk, ik stond hier een keer op een rustige avond op een fietspad en op een gegeven moment kwamen de gierzwaluwen om mij heen cirkelen, steeds dichterbij. Op zo'n moment krijg je het gevoel dat je erbij hoort, dat je één bent met die dieren. Dat is toch iets anders dan met tientallen mensen in de rij staan voor een roodkeelnachtegaal, achter een schutting van een tuin.'

Het complete artikel op Blendle (€ 0,25).

Bontbekplevier, casarca en kanoet

Een kanoet gezien in de Millingerwaard! Maar misschien was hij daar losgelaten door Omroep Gelderland, want die waren daar aan het filmen.

— Mars Gremmen (@MarsGremmen) 3 mei 2016

Maar liefst drie nieuwe Gelderse vogels bij de dinsdagavondexcursie in de Millingerwaard! De bontbekplevier (vier stuks) en de casarca (twee stuks). Van de derde werd de jonge excursieleider zelfs nog behoorlijk opgewonden: de kanoet! Dat is een kustvogel en die heeft hier eigenlijk helegaar niks te zoeken. Vette rode letters krijgt hij op waarneming.nl! Een heel eind verderop stond een filmploeg van Omroep Gelderland opnames te maken voor het natuurprogramma Buitengewoon. Met een beetje geluk kom ik t.z.t. nog als zwart stipje in beeld. Terwijl ik de excursieleider aanstoot met de vraag 'Maar welke is nou de kanoet...?’.

Over die laatste vogel gesproken; een paar uur eerder stond ik bij de Erlecomse waard te verrekijken naar een steltloper die ik niet kon thuisbrengen. Geen grutto, te korte poten en snavel, roodoranje borst... eerlijk gezegd leek-ie sprekend op de kanoet! Maar als die daar morgen niet wordt gezien zal het wel een heel ordinair steltlopertje zijn waar ik even niet aan had gedacht. Ik maakte ter plekke dit schetsje:

Vandaag ook m’n eerste gierzwaluw van het jaar gezien en m’n eerste 2016-koekoek gehoord. En m'n eerste kleine plevierenparing meegemaakt. Teruggefietst met een beginnend vogelaar die de beste Nederlandse atleet op de 100 kilometer hardlopen blijkt te zijn. Makkelijk bijgehouden!

Moord en doodslag

Eerst vond ik een lijk (dooie uil), vervolgens was ik getuige van een moord! (Buizerd grijpt jonge haas.) Je reinste Hill Street Blues!

— Mars Gremmen (@MarsGremmen) 2 mei 2016

Het schemert al behoorlijk als ik over de Ooijse dijk naar huis fiets. Een torenvalkje hoog in de lucht doet me toch nog even stoppen. Terwijl ik het beestje beverrekijk hoor ik achter mij iets hard krijsen. Zo'n tweehonderd meter verderop, achter een grote plas, zie ik een drietal hazen paniekerig heen en weer rennen terwijl er een (vermoedelijk) buizerd laag bij én op de grond om ze heen fladdert. Af en toe doet een haas een uitval naar de roofvogel, waarop deze weer even opvliegt. Als hij weer geland is benaderen de hazen hem nu wel heel dichtbij. Té dichtbij blijkbaar, want de buizerd gaat er vandoor en verdwijnt achter het struikgewas. Na een paar minuten keert hij echter weer terug op dezelfde plek, nog immer gadegeslagen door de hazen, grijpt iets met zijn klauwen en vliegt de dichtstbijzijnde boom in. Na weer een paar minuten landt hij opnieuw op de grond, blijft even zitten, kijkt achterdochtig naar de opgewonden heen en weer bewegende man op de dijk, verstevigt zijn grip op wat een jonge haas blijkt te zijn en vliegt met prooi en al ervandoor. Spektakel op de maandagavond! (Ja, en héél zielig voor dat haasje...)

De crime scene.

Een uurtje eerder trof ik dit gruwelijk verminkte moordslachtoffer aan. Vermoedelijk een uil. Zo gauw ik het onderzoek heb afgerond laat ik meer weten. (Ik heb een veer achtergehouden voor eventueel dna-bewijs.) Edit 03-05-16: het zou best wel eens een ordinaire grauwe gans kunnen zijn.

Dit was bíjna het derde slachtoffer van vandaag geweest. Gelukkig voor dit kwetsbare beestje ontdekte ik hem op tijd. (De naaktslak onder hem ontdekte ik echter pas toen ik de foto op m'n computer bekeek...)

O ja, vandaag hoorde ik mijn eerste 2016-kleine karekiet zingen.

Negen scholeksters en een noordse kwikstaart

Weer geen Engelse kwikstaart maar wel een Noordse vandaag. Ook leuk. Een gegeven kwikstaart kijk ik sowieso niet in z'n bek.

— Mars Gremmen (@MarsGremmen) 1 mei 2016

Vandaag Slijk-Ewijk verkent (o.a. twee gele kwikken en een zwartkop), daarna via de Ewijkse brug (wat duurt die verbouwing/opknapbeurt lang!) doorgefietst naar het Grote Grindgat in Weurt. Daar kwam ik een Noordse kwikstaart tegen. Extra leuk om in te voeren op waarneming.nl, want dan krijg je rode letters en een waarschuwingsraampje met de tekst: 'Gremmen! Malloot! Heb je dat beestje wel echt goed gezien? Was het niet een gewone gele kwik die te lang in de zon heeft gezeten?!' Oké... dat stond er niet. Er wordt je gevraagd of je 'deze zeldzame soort' wel echt hebt waargenomen en je moet zoveel mogelijk kenmerken vermelden. Gelukkig had ik een tekeningetje gemaakt. 

Grappig hoe je steeds vaker 'bekenden' tegenkomt tijdens het vogelen. Mensen van de vogelwerkgroep of de vogelcursus. Een béétje goed weer en het vliegt allemaal de deur uit!

Voor de gein telde ik vandaag alle scholeksters die ik tegenkwam. Het waren er negen. Sléchts negen, moet ik denk ik zeggen.

Ik wilde de ballon eigenlijk récht boven de Weurtse elektriciteitscentralepijp vastleggen. Dan had ik er misschien nog een lollig foto-onderschrift bij kunnen bedenken. Maar helaas!

Stom, maar ik kan het toch niet laten om wéér zo'n saaie zonsondergangfoto te maken als ik er toch toevallig langsloop. Nou ja, die vliegtuigsporen geven er nog wel een aardig expressief effect aan.

Stroper

En ik maar roepen: 'Hello! Where are you? Don't be scared!' Maar geen Engelse kwikstaart te zien. #Vogelaarsleed

— Mars Gremmen (@MarsGremmen) 28 april 2016

Een man in de verte, met een drietal honden, verjaagt onbedoeld de tien gele kwikstaartjes waar ik naar sta te verrekijken. Dus ik loop maar een eind van hem vandaan en voer de twee bergeenden, aan de rand van het Weurtse Grindgat, in op waarneming.nl. Dan duikt hij opeens achter me op. 'Nee, jij ziet er niet verdacht uit.' Hij haalt zijn mobiel tevoorschijn en ik verwacht dat hij een foto van een kras op zijn auto of een ingetrapt achterlicht wil laten zien. Hij presenteert me echter een foto van een dood konijn. Stropers! Een aantal strikken had hij al gevonden en opgeruimd en een tweetal konijnen was zelfs door hem bevrijd. Of ik de politie wil bellen als ik iets verdachts zie. Dat wil ik wel. Hij verontschuldigt zich nog dat hij mij voor een verdacht silhouet aanzag, maar ik protesteer en zeg dat hij dat heus wel goed gezien had. Ik heb het afgelopen jaar niet voor niets zo hard aan m'n rare snuiter-look gewerkt. Kom nou!

Mijn tweede belverzoek die middag, kreeg ik wat eerder van een vrouw met mini-neuspiercing, die mij vroeg of ik haar wilde bellen als ik een witte hond met bruine kop zag. Daar stond ze, zonder dat het bewust tot mij was doorgedrongen, al een kwartier naar te roepen. Ik kon hem gerust bij z'n kop vasthouden want hij beet echt niet... Ik zegde toe, voerde in een recordtijd haar nummer in, qua langzaamheid, want hoe doe je dat ook alweer met zo'n iPhone, en wandelde verder. Aan de vreugdekreten te horen, een vijftal minuten later, was het beestje niét in een konijnenstrik gelopen, en waren de twee alweer herenigd.

Ik was naar het Grindgat gefietst voor een Engelse kwikstaart, de beflijster of, op z'n minst, een tapuit. Ze lieten zich echter alledrie niet zien, dus ik verwachtte deze keer zonder waarnemingshoogtepuntje te moeten thuiskomen. Gelukkig fietste ik over de Waalbrug terug en kon ik daar een náár en ván de brug af vliegende slechtvalk nog aardig bekijken. Van het vogelen thuiskomen zonder waarnemingshoogtepuntje gebeurt eigenlijk zelden of nooit. Er is altijd wel een bijzonder moment. Al is het maar een spectaculaire wolkpartij, een regenboog of gewoon een puttertje aan de kant van de weg.

Paapjes!

Meestal ga ik na een excursie solo nog een paar uur door en soms heb ik dán pas de mooiste waarnemingen. Vandaag waren dat, in de Bemmelse polder, o.a. een zwarte mees, twee reetjes (die mij niet moesten), een paartje zomertalingen en twee ijsvogels. (Eerlijk is eerlijk; die tweede ijsvogel zag ik in de Ooijpolder.) Maar tíjdens de excursie hoorden we een rietzanger (uniek in dat gebied!) en zagen we twee paapjes! Twee paapjes! Godallemachtig, daar was ik al minstens een jaar naar op zoek! Helemaal goed!

Mijn rustpauze hield ik in het Natuurmuseum, alwaar de prijsuitreiking voor de beste natuurfoto's werd gehouden. Via een voorselectie had ik zelf ook mijn favorieten aangegeven, en één van mijn keuzes kreeg de tweede prijs. Waarmee ik maar wil zeggen dat de jury uiterst professioneel was.

Onthouden om te gaan roepen bij een volgende excursie van de Vogelwerkgroep Nijmegen vogelcursus voor beginners: 'Wat zit dáár nou voor een rare, roodpotige vogel op dat paaltje?' En: 'Is dat niet een roofvogel, die daar overvliegt?' En: 'O, wat prachtig! Is dat écht geen ontsnapte volièrevogel?' Als ik achtereenvolgens een tureluur, een sperwer en een puttertje ontdek. Dat is wat sympathieker naar de excursieleiders toe. En flink juichen bij de waarneming van een roodborsttapuit natuurlijk. 




Malle bomen in de Bemmelse waard.

Mars' waarnemingen van vandaag.