zaterdag 19 augustus 2017

De vrijlating van de 'Beleef de lente'-koekoek























Het was net pakjesavond. Maar dan 's morgensvroeg. Op het vogelringstation in de Ooijpolder viste excursieleider en Lord Of The Rings Bram Ubels samen met zijn kompanen het ene na het andere prachtvogeltje uit de katoenen zakjes. Blauwborstsprinkhaanzangerrietzangergekraagde roodstaart en zelfs een paapje! Allemaal piepkleine vogels in vergelijking met hoe je ze doorgaans in je verrekijker ziet. Van zo dichtbij doet een doodgewone fitis qua schoonheid niet onder voor een beetje blauwborst. Integendeel. Stuk voor stuk werden ze vlot en behendig geringd. En kort omhoog gehouden om de vogelgrafen een kans te gunnen een plaatje te schieten.



























Het ringen kreeg een leuke onderbreking. Een reporter van het radioprogramma Vroege vogels kwam samen met C. van de Vogelbescherming en twee personen van de Dierenambulance Nijmegen het terrein op lopen. Een van die laatsten droeg voorzichtig een horizontaal gehouden plastic kistje met zich mee. Daarin bevond zich de een tijdje terug door Bram ontdekte, uit het nest gekukelde, halfdood uit het riet geviste 'Beleef de lente'-koekoek! Weer helemaal opgeknapt en klaar om door zijn levensredder losgelaten te worden. De kans om de vrijlating van de beroemdste vogel van 2017 met m'n camera vast te leggen liet ik natuurlijk niet schieten. Even weifelde het beestje nog toen het kistje werd opengemaakt. Om vervolgens récht op me af te vliegen voor een retourtje Afrika. Nog geen drie maanden oud...!


Het opwindendste vogelmoment van 2017. (Voor mij dan.) (0:37 min.)

Van de excursiedeelnemers waren er nog drie overgebleven, waaronder ik, toen Bram en zijn kompaan B. terugkwamen van hun laatste ronde. Nóóit vertrekken voordat de ringers de allerlaatste vogeltjes van de dag uit hun vangnet hebben gehaald! Met gekrulde mondhoeken kondigde B. viér vogels aan die we die dag nog niet hadden gezien. Dat klonk veelbelovend. En toen we even later J. van de Vogelwerkgroep, gewapend met camera, zagen komen aanlopen wisten we dat we iets bijzonders te zien zouden krijgen. J. wordt ge-appt als er iets is gevangen waarvoor hij als een raket met zijn auto richting het ringstation moet schieten.

Het eerste 'nieuwe' vogeltje was een koolmees. Dan zal er in het volgende zakje wel een pimpelmees zitten, grapte ik. Waarop Bram inderdaad een piepklein pimpelmeesje uit het tweede zakje tevoorschijn toverde. Daarna was de wat grotere zak, waarin met wilde bewegingen werd geprotesteerd tegen de tijdelijk in hechtenisneming, aan de beurt. Een grote bonte specht! Zo'n grote vogel hadden we niet verwacht. Hij bleef zich stevig verzetten maar kon er niet vandoor voordat Bram zich met hem had verloofd. Voordat Bram hem een ring had omgedaan, bedoel ik. 



Mannetje grote bonte specht. Het blazen gebeurt om het vetpercentage van de specht te kunnen meten. (1:22 min.)

Tijd voor het laatste zakje. Daar werd een zeldzame en een van de mooiste vogels in Nederland uit gehaald. Ik citeer even uit Het vogeljaar van Jac. P. Thijsse. (Zelf ben ik meer van de malle grapjes, niet van de mooie beschrijvingen.) 'Het is een vreemde verschijning, een zonderlinge klimvogel met een wonderlijk grijs gespikkeld kleed, van verre gezien effen grijs, maar werkelijk geteekend met allerlei mooie puntjes en slingerstreepjes, pijlvlekken en accolades. Bovendien is het zacht als zijde en teer van tint in blauwgrijs en bruingrijs, over het algemeen wel eenigszins herinnerend aan de nachtzwaluwen.’ 



Filmpje: Bram pakt het geheime prachtbeestje uit. (1:22 min.)

Als kers op de taart werd ons bij het vertrek een overvliegende wespendief in de schoot geworpen. Moeilijk om deze ringexcursie ooit te toppen!




Als ik na de excursie met eveneens beginnend vogelaar B. aan de koffie zit, gaat mijn telefoon. Vlogger C. aan de lijn. Op het allerbelangrijkste moment haperde zijn camera of had hij een knopje niet goed ingedrukt. Of ik misschien het wegvliegen van de koekoek had gefilmd. Dat had ik. Waardoor de beelden van mijn ook al ietwat haperende camera nu in zijn vlog zijn verwerkt. Én ze ongeëdit (lange versie) op de website van Vroege vogels worden getoond. Het kan haast niet anders dan dat ik de geschiedenisboeken in ga als De vrijlating van de Beleef de lente-koekoeksfilmer.




Op de terugweg over de Ooijse dijk pik ik nog vijf mooie bonte strandlopers mee... 



...zie ik tweeëntwintig ooievaars vliegen...


























...en schiet ik foto's van een stuk of tien hoog in de lucht zwierende roofvogels. In de hoop dat er iets bijzonders tussen de zwarte stipjes zit. Thuis determinerend achter de computer blijken het natuurlijk weer allemaal buizerds te zijn. Dat mocht de pret van deze dag echter geenszins drukken! Om af te kicken ga ik binnenkort maar eens een uurtje naar een huismus staren.

dinsdag 15 augustus 2017

Bonte strandloper

Normaal gesproken kies ik voor een dagje vogelen een bestemming uit waarvoor ik minstens drie kwartier moet fietsen. Deze keer was mijn lichaam echter lui en koos het voor de binnen tien minuten bereikbare Ooijpolder. Met een zo goed als droge Oude Waal. Waarin het barste van de kokmeeuwen en kieviten. Maar zich qua steltlopers slechts één oeverlopertje liet zien. Op dat moment vreesde ik de verkeerde keus gemaakt te hebben en overwoog ik ernstig om terug te keren en een andere bestemming te kiezen. Gelukkig zette ik door.




Want in de Erlecomse waard kwam ik behalve ook weer verschillende oeverlopertjes, dit leuke groepje juveniele kleine plevieren tegen.





En een drietal watersnippen. Deze foto vind ik nogal geestig omdat de vogel vooraan erbij staat als de wethouder Hekking onder de grauwe ganzen. Hij lijkt bijna achteraf op de foto gephotoshopt te zijn.




Maar het is weer zo'n gewiekste foto-uitsnede van mij. Zo goed als al mijn foto's zijn gewiekst bijgesneden. Daardoor lijk ik een betere fotograaf dan ik in werkelijkheid ben. (Niet doorvertellen.)




Hoogtepunt was de bonte strandloper in zomerkleed. Met prachtig gouden ruggetje en mooie donkere vlek op z'n buik. Nederlands talrijkste steltloper, maar hier in het binnenland komt hij slechts schaars voor.





Ik trof hem samen met wat kleine plevieren aan toen ze nog driftig aan het ochtendgymnastieken waren.




Als klap op de vuurpijl kwam ik een voor mij nieuw dagvlindertje tegen. De kleine vuurvlinder. Door het vroege tijdstip, net als het blad waar hij op zat, nog hard bezig om opgewarmd te worden.





Onderweg naar de plek waar ik onlangs de kleine zilverreiger had getwitchd, zag ik deze geelwangschildpad. Een rare gewaarwording, zo'n geharnaste exoot in een Erlecomse plas. Te groot om door de wc te spoelen blijkbaar, dus dan maar dumpen in de vrije natuur. Waar hij vast al onze Nederlandse ijsvogeltjes oppeuzelt. De schoft...!





Roodborsttapuiten wilde ik voorlopig eigenlijk niet meer fotograferen. Ik heb al zoveel foto's van dat beestje. Maar hier staat hij wel héél guitig met een scheef staartje op één poot te roepen.





En een foto van een roodborsttapuit die hara-kiri pleegt is volgens mij nog nooit eerder vertoond.





De kleine zilverreiger had deze keer niet alleen zijn broer meegenomen...





Ook ome grote zilverreiger was van de partij.





Samen met neef lepelaar hielden ze vermoedelijk een tegen de zwarte ibis gerichte Klu Klux Klan-bijeenkomst... Met succes. Want die prachtvogel heb ik nog maar één keer mogen aanschouwen. Toevallig vlák in de buurt, een jaartje geleden. 

De vogels zaten heel ver weg in de felle zon. Vandaar de beroerde fotokwaliteit. Maar ik vond het tafereel té leuk om het hier niet te plaatsen.





Aan het begin van mijn vogeluitstap zag ik hem op dezelfde plek al wegvliegen. Tijdens het eten van wat broodjes zag ik zelfs twéé ijsvogels. Voor dit exemplaar moest ik heel voorzichtig over een muurtje kijken.





Om hem er vervolgens vliegensvlug vandoor te zien gaan. Beginnende vogelgeïnteresseerden, onthoud deze foto! Want mocht u ooit een ijsvogeltje tegenkomen dan heeft u negentig procent kans dat u dít ziet. Hij wordt niet voor niks de blauwe flits genoemd. 





We sluiten af met een doodgewone maar daardoor niet minder mooie jonge waterhoen

Volgende keer: lekker vogeltjes van heel dichtbij bekijken op een ringstation. (Ik hoop zó dat ze een hop vangen. Of een zwarte ooievaar.)

BewarenBewarenBewarenBewaren

zaterdag 12 augustus 2017

Week 32




Maar liefst zeven grote gele kwikstaarten kwam ik gisteren tegen op hun vaste plek. Pa en ma met vijf jongen? Zou zo maar kunnen. Ze leggen vier tot zes eieren. Vaak twee legsels per jaar.




Iemand heeft blijkbaar een tak neergezet waardoor de vogels goed te bekijken zijn. Het zou me niet verbazen als ik er binnenkort een ijsvogeltje op ga zien.




Lekker tussen de rotsen naar insecten zoeken.




Door naar de Oude Waal. Even dacht ik iets heel bijzonders ontdekt te hebben. Maar het bleek een halfrijpe spreeuw te zijn. Ziet er wel heel mooi uit zo. Jammer dat-ie zo ver weg zat.







Ietsje verderop. Even hoopte ik nog op een bokje. Ik vond hem nogal klein. O.a. de lange snavel en de verticale streep op z'n kruin maken er echter onmiskenbaar een watersnip van.




Een tijdje terug had ik het vermoeden een foto van een witgat en een oeverloper gemaakt te hebben. Het bleken allebei oeverlopers te zijn.




Gisteren had ik ze wél mooi naast elkaar staan op een minstens zo slechte foto. Dankzij m'n fotocamera gaat het determineren me wel steeds iets beter af. Maar ik moet natuurlijk gewoon een keer aan de telescoop. Dure, zware krengen!

























De vrijdagavond leek me een mooie avond om even een kleine zilverreiger te twitchen. Op het pad naar zijn plas kwam ik een hele groep klein grut op het prikkeldraad tegen. Een Duitse visser met zijn auto deed ze helaas opjagen voordat ik wat dichterbij kon komen voor wat betere foto's. Rechts kneutjes, links graspiepers.
























Stiekem hoop je dat er nog iets bijzonderders tussen zit. Maar geen hop te zien helaas.



Wel een mannetje roodborsttapuit. Ook leuk.




De kleine zilverreiger zat er nog. Samen met een grote zilverreiger (die er vandoor ging voor de Duitser) en een blauwe reiger. Je ziet mooi het verschil in grootte van de kleine en de grote zilverreiger.




En hier staat-ie naast de blauwe reiger.




Teruglopend naar mijn fiets zag ik nog een vermoedelijke sperwer voorbijvliegen. Achtervolgd door een groepje woedende zangvogels. En ik hoorde een roofvogelgeluid. Snel schoot ik wat foto's van de in de verte verdwijnende vogel. Met behulp van mijn vogel-app maakte ik er een wespendief van. Het blijkt echter natuurlijk gewoon weer een buizerd te zijn. Eerste kalenderjaar, in dit geval. Laten die nou een geluid maken dat veel lijkt op het geluid van een wespendief... Vogels kunnen zó gemeen zijn tegen beginnende vogelaars!


woensdag 9 augustus 2017

Sperwer




Ze zat met haar kopje omlaag tussen de begroeiing aan de oever van een plas water. Dus het duurde even voordat ik doorhad dat het geen steltlopertje was. De opgewonden ganzen hadden me kunnen vertellen dat ik met een roofvogel te maken had. O.a. de vlekken op haar rug deden me besluiten er een sperwer van te maken in plaats van een havik.



Dankzij de finale vrouwenvoetbal kon ik de vogel langs het fietspad zeker twintig minuten ongestoord determineren en fotograferen. Eenmaal uitgeplukt nam ze de vleugels.



Om vervolgens wat verderop met prooi en al in een boom te gaan zitten. Mooi moment om te vertrekken.

zaterdag 5 augustus 2017

Zwarte ooievaar

Wat jammer nou. Ik stond op het punt naar de Oude Waal te fietsen om een eerder op de dag gemelde krooneend te twitchen, toen er een alert van de vogelwerkgroep binnenkwam. Zes zwarte ooievaars in de Oude Waal! Die had ik dus zélf kunnen ontdekken als ik ietsje eerder vertrokken was. Desalniettemin erg leuk om die vogels, waar u wellicht nog nooit van gehoord heeft, zo dichtbij huis te kunnen bekijken. Het waren juvenielen. Dus ze hadden nog geen knalrode poten en snavel. Dat geeft niks want dan heb ik toch nog iets om naar uit te kijken en hopelijk wel zélf te ontdekken.

In tegenstelling tot wat het weerbericht had aangegeven was het aangenaam zonnig. En ondanks de vakantie kwam er nog een aardig groepje vogelwerkgroepvogelaars opdagen. Gezellige boel dus.








De ooievaars zaten op flinke afstand een beetje te niksen.





Af en toe een stukje opvliegen...





Een beetje dreutelen naast een blauwe reiger...







Tot ze besloten ervandoor te gaan.




Maar ze landden al snel weer wat verderop. Wel zo prettig; nu zaten ze een stuk dichterbij en waren ze uitstekend te bekijken. 

























Eentje probeerde het wereldrecord paalzitten voor zwarte ooievaars te verbreken. Maar hij had te kort getraind.




Dan maar een partijtje tikkertje spelen.







Het werd nóg mooier. Met kleine tussenpauzes kwamen er opeens vier raven overvliegen. Bovenstaande fotocollage met een en dezelfde raaf bracht achteraf nog wat discussie op gang. Een waarneming.nl-admin maakte er een roek van. Om vervolgens overgooid te worden met foto's en argumenten van enkele andere, en zeer professionele vogelaars, die ook ter plekke waren. Hij maakte er toen heel netjes weer een raaf van. Zelfs als admin blíjf je bijleren.




Alsof het vogelfeest al niet groot genoeg was vloog er ook nog een hier zeer zeldzame purperreiger over. Powervogelaar P. had de vogel op een kilometer afstand al herkend! Ik was nét snel genoeg om er een bewijsplaatje van te schieten.





Of het een al te gretige vogelgraaf, of de aantrekkingskracht van twee overvliegende 'gewone' ooievaars was weet ik niet. Maar de juveniele vogels besloten weer eens op te stijgen. Het kijkspectakel leek voorbij te zijn. 





Een ijsvogelmannetje liet zijn gezicht nog even zien. Na al die zeldzame vogels bijna te gewoon om nog een foto van te maken!





Maar ik houd niet van gewoonheidsdiscriminatie, dus ik legde het groepje jonge bergeenden ook nog even vast op de digitale plaat.





En een mooie groenpootruiter mocht ook nog even voor me poseren. (Als je goed kijkt zie je ook een oeverlopertje.)





Ik ging zelfs voor de zilvertaling, die wij vogelaars met een afkeurend gezicht escape plegen te noemen, op de knieën. Prachtig eendje toch ook? Met die blauwe snavel en witte wangpartij. O ja, dit was overigens de eend die abusievelijk als krooneend 
werd gemeld op waarneming.nl.

Terwijl iedereen op huis aan het gaan was, besloten M., S. en ik toch nog even naar het bosje te fietsen waar we de zwarte ooievaars eerder hadden zien dalen.





Dat bezorgde ons de mooiste waarneming van de dag. Ze zaten nu nóg dichterbij! Prachtig einde van een onverwacht mooie vogelmiddag. En dan moet de najaarstrek officieel nog beginnen ook. Jahoepie!










Voor wie er écht geen genoeg kan krijgen hier nog een eigengemaakt filmpje met bibberbeelden (geen statief, geen vaste hand) van de zwarte ooievaars. Inclusief windgeluid, verkeersgeraas, vogelaarsgebabbel en een slechte grap van een voorbijganger.

Lange saaie versie (zo’n 3 minuten):




Korte saaie versie (minuutje):