Wilde zwaan

 

Blog ik alweer bijna zes jaar over vogels? Geen wonder dat het gevoel dat ik mezelf hier nogal een beetje vaak zit te herhalen begint te overheersen. Eens kijken wat we daarmee doen. Misschien weer kortere blogs met minder bewijsplaatjes? De tijd zal het leren. 

Intussen een plaatje van mijn laatste lifers. Al meerdere keren gedipt. Nu mogen ze eindelijk op m’n levenslijst. Wilde zwanen! Meer geel op de snavel dan de kleine zwanen. Die je op de bovenste foto ziet staan. Het is een kilometer of zestig fietsen maar dan heb je ook wat.

Tarzan en de rietgors

Hè, wat jammer. Deze keer is mijn roodborsttapuit niet thuis. Aanbellen helpt niet.

Ik besluit niet door te lopen naar het Waalstrandje - daar zouden met dit warme weer wel eens enge, blote mensen kunnen liggen die niet zitten te wachten op een man met een verrekijker - maar loop terug richting het veilige riet aan de andere kant van de weg.

Aan de overkant van een grote plas water val ik met mijn vogelaarsneus in de boter. Ik zie een grote kolonie aalscholvers (zeker een stuk of vijfentwintig, dertig), een zevental blauwe reigers, nog een hoop kleinere watervogels en een groepje grauwe ganzen. Maar het mooiste is dat er twee grote (waarschijnlijk) zilverreigers tussen staan. Na tien minuten kijken wordt het hele spul opgejaagd door een hardloper die de dijk komt afstuiven. Dat bezorgt me onbedoeld extra kijkgenot, want veel beweging zit er normaal gesproken niet in die beestjes.

Zeven minuten later zie ik dezelfde man achter me stilstaan. Over het smalle pad was hij mijn richting uit komen rennen. Doorweekt van het zweet, slechts gekleed in een kort broekje en een paar schoenen. Terwijl ik helemaal anti-insectenbeet sta te zijn in een t-shirt met lange mouwen en sokken over mijn lange broek. 'Ik jaag toch niet je vogels weg?’ vraagt hij op fluisterende toon. Ik vertel hem dat hij dat wel deed en bedank hem er vriendelijk voor.

Tijd voor het echte werk. Ik duik het riet in en wandel een stuk over de tot puzzelstukjes uitgedroogde waterbedding waar ik een paar weken eerder nog werd opgejaagd door een stel boze kieviten die dachten dat ik hun zoon/dochter wilde fijnstampen. Ik kom de atalantavlinder tegen en ben trots dat ik zijn naam heb onthouden. Dan merk ik een vogeltje op dat ik nog niet eerder heb gezien. De naam rietgors spookt door mijn hoofd, maar als ik hem op mijn vogelherkenningskaart opzoek begin ik toch te twijfelen. Z’n koppie klopt niet helemaal. Het zou natuurlijk een vrouwtje of een juveniel (puber) kunnen zijn maar ik besluit uiterst streng hem niet als volwaardige waarneming in mijn aantekeningenboekje op te nemen.

Nog geen tien minuten later sta ik oog in oog met een ónmiskenbaar echte rietgors! Een mus met een zwartwit-masker op. Het slanke, maskerloze vogeltje naast hem moet haast wel zijn vrouwtje zijn. Vrolijk door het ontdekken van deze niet eerder gespotte vogel loop ik door en zie ik honderd meter verderop een groengele zangvogel in een struik zitten. Een groenling?! Zitten die ook in moerasachtige gebieden? In ieder geval wéér een niet eerder gedetermineerde vogel gezien. Dat gaat lekker!

Het pad loopt verder tussen water en weiland. Voor me ligt een bosachtig gebied. In de verte hoor ik trommels. In het bos zie ik een groepje donkere mensen druk bezig met foto’s maken van 'iets’ in het struikgewas.  Als ik ze passeer weet ik niet wat ik zie! Op een grote omgevallen boom staan vier indianen. Gekleed in rode schaamlappen, lange franjes en hier en daar een witte veer. In hun handen houden ze messen en speren vast. Dat ik dat nog mag meemaken; de ontdekking van een nieuwe indianenstam in de Bemmelse waard! Van ontroering houd ik het haast niet droog. Ik besluit toch maar snel door te lopen, want de 'Als-je-lacht-steek-ik-een-speer-in-je-donder'-indianen zien er niet ongevaarlijk uit.

Een paar uur later arriveer ik weer bij het beginpunt van de ontdekkingstocht en besluit ik toch nog even te kijken of mijn goede vriend nu wél thuis is. Het getsjilp van de druk rond mijn hoofd vliegende boeren- en/of huiszwaluwen maakt het niet makkelijk, maar een eindje van zijn vaste boom vandaan hoor ik dan toch zijn fijne 'wiet trak-trak'-roep. Ik richt mijn kijker naar het geluid en de roodborsttapuit zit weer helemaal netjes midden in beeld. Een vriend waar je op kunt bouwen!

De wilde zwaan ziet er steeds slechter uit. Ik begin me nu toch zorgen te maken over zijn gezondheid.

Deze vis maakt het ook niet lang meer.

Bemmelse waard

- Aalscholver

- Blauwe reiger

- Grote zilverreiger 

- fuut

- Grauwe gans

- Meerkoet

- Kluten + juvenielen. Eén kluut werd in de lucht achtervolgd door een meeuw. Wat voor meeuw weet ik niet, want vooralsnog vind ik het té stomme beesten om ze te leren onderscheiden. (Komt nog wel.)

- Scholekster

- Putter (Altijd leuk.)

- Kievit

- Kleine karekiet (Ik begin langzaamaan zijn geluid te leren kennen.)

- Groenling (Moet haast wel.) Edit: Het zou wel eens een gele kwikstaart geweest kunnen zijn. Die schijnen daar te zitten.

- Rietgors

- Dagpauwoog

- Kleine vos

- Atalanta

- Boerenzwaluw en/of huiszwaluw

- Buizerd (Denk ik. Hij hield z'n kop.)

- Graspieper (Vast.)

Wiet trak-trak

Wat een attent vogeltje is mijn roodborsttapuit toch. Altijd thuis als ik hem weer op zijn vaste plek kom bezoeken. Nooit even boodschappen doen. Op afstand hoor je hem al zijn ketsende kiezelsteentjesgeluid maken. (ANWB-vogelgids: 'wiet trak-trak, wiet…’) En richt je dan je kijker naar het geluid dan blijkt-ie gewoon midden in beeld te zitten!

De dode zwaan van een paar dagen geleden ligt er nog steeds. Duidelijk zichtbaar vanaf het fietspad. Dus men laat gewoon de natuur haar gang gaan. Mooi. Deze keer bood hij mij een blik in zijn ribbenkast... Een heel snel schetsje want het begon te druppelen en dat tekent rot.

Bemmelse waard

- Een heel stuk wegdek bezaaid met tientallen naaktslakken. Daar zie je er sowieso ontzettend veel van deze zomer. Hebben die beestjes dan geen natuurlijke vijand?
- Een roofvogel (sperwer?) met prooi.
- Juveniele koolmezen, of toch zwarte mezen?

- Juveniele putters + volwassenen
- Wilde zwaan
- Grauwe gans
- Grasmus
- Overstekend mini-padje (1 cm)
- Slakken mét huisjes (geel en bruin)
- Kievit
- Scholeksters

Op je af stormende paarden houdt het vogelen een beetje spannend

De roodborsttapuit woont blijkbaar op een vaste plek. Ik heb hem nu al drie keer bij, en in dezelfde boom gezien. (De laatste twee keer ging ik er speciaal voor dit leuke vogeltje even kijken.)

In het bomengroepje op het Waalstrand zag ik een specht vliegen.
Hij verborg zich goed, maar aan de zwart/witte kleuren meende ik een grote, of een kleine bonte specht te herkennen.

Ik besluit op de buitenrand van het strand te blijven en klim bij de eerstvolgende krib over het prikkeldraad.
Als ik eenmaal op gang ben laat ik me door niets of niemand tegenhouden! (Het was een laag paaltje.)
In de verte zie ik door de hoge beplanting op het weiland (distels en van die lange planten met kleine, gele bloemetjes*) een groepje paarden mijn richting uit staan kijken. Voor de veiligheid besluit ik daarom uit zicht bij het strand te blijven.

In de lucht zie ik een parkietachtige roofvogel, ter grootte van een ekster, vlak bij een boom ruzie maken met laatstgenoemd beestje.
Ik denk dat het een sperwer was. Beige vogel, witte onderkant, zwarte randjes aan de vleugels. Zijn vrouwtje - of haar mannetje - was er ook.
Een passerende scholekster kreeg ook nog een schijnaanval van de vogel te verduren.

Met mijn kijker volg ik in de lucht twee wilde zwanen. Ze maken een opvallend hijg-achtig geluid tijdens het vliegen.
Zou dat door die lange, bobbelige nek komen? Of maken hun vleugels dat geluid? Terwijl ik daar over peins hoor ik vlak voor me een stampend hoefgetrappel.
Ik laat mijn kijker zakken en zie vier grote bruine paarden recht op me af komen rennen. (Het merk weet ik niet; galopperende bruine paarden staan niet in m’n vogel-app.) Gek genoeg schrik ik me geen ongeluk; het is net alsof ik naar een natuurfilm sta te kijken.
Daarnaast lijkt vertrappeld worden door paarden in de Bemmelse waard me een verrassende en originele dood. Ook al heb ik eigenlijk nog wel wat vogels te ontdekken de komende tijd.
Gelukkig zwenken ze vlak voor me af en blijven ze wat verderop stilstaan aan het water van de rivier.
Terwijl ik me zo rustig mogelijk uit de voeten maak - hopend dat er geen stieren in de volgende wei staan - zie ik over m’n schouder hoe ze me nastaren.
Ik wist niet dat die beesten zo gemeen konden kijken!

Even later loop ik weer op asfalt. Vanaf de dijk zie ik in een weiland een grote, opgewonden stier een kalf bespringen.
Hij breekt zowat de rug van het arme beestje, dat zich snel op de grond laat vallen om van haar aanrander (papa?!) af te komen.

In de verte, ik loop inmiddels onder aan de dijk aan het water, zie ik een groepje ganzen zitten. Ik probeer ze te besluipen maar te horen aan hun gakgeluiden hebben ze me al opgemerkt. Als ik nu snel op één been ga staan zien ze me misschien voor een ooievaar aan, bedenk ik me. Maar voordat ik ze kan determineren verdwijnen ze al de lucht in.

Ik zie iets wits aan de oever liggen.
Het blijkt een enorme, wilde zwaan te zijn. Morsdood.
Hij ziet er nog puntgaaf uit. Zouden ze zo’n beest heel natuurlijk daar laten liggen of brengt de dierenambulance hem morgenvroeg naar het crematorium?
Onderwijl zakdoekjes uitdelend aan overstuurde passanten.
Ik maak wat snelle schetsjes. Bij de aanblik van zo’n imposante dode vogel voel je jezelf extra leven.

De terugweg vervolg ik een honderdtal meter verderop en een stukje hoger op het asfaltpad. Daar zie ik achterelkaar twee hoenderachtige vogels geschrokken uit het hoge gras opspringen. Met mijn kijker probeer ik er een te volgen maar hij is al verdwenen in een gat in het struikgewas, vlak voor het meterslange hoge hek waarachter zich het zandwinningsbedrijf bevindt. Als ik loodrecht boven het gat naar de bovenkant van het hek kijk, zie ik precies daar een vogeltje zitten dat wel héél bijzonder moet zijn.

Zijn lichtroze borstje valt me het meeste op. Verder een grijs koppie met opstaande veertjes en een paar bruin/zwarte vleugels.
Eenmaal thuis kan ik helaas niet anders dan tot de conclusie komen dat het een grasmus geweest heeft moeten zijn.
Bah, wat ordinair.

Twee putters laten hun gezichtjes ook nog even zien. Altijd fijn.
(Hebben vogels eigenlijk een gezicht…?)

Bemmelse waard

- Roodborsttapuit
- Pimpelmeesje
- Witte kwikstaartjes
- Grote bonte specht
- Scholeksters
- Grauwe ganzen
- Sperwers (vermoedelijk) Edit: of torenvalkjes?
- Wilde zwanen (waarschijnlijk)
- Patrijzen (denk ik)
- Grasmus
- Bosrietzangers
- Putters (eigenlijk is 'distelvinken’ een mooier woord)
- Blauwe reigers

* Koolzaad.