Posts tonen met het label Rode wouw. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Rode wouw. Alle posts tonen

maandag 25 september 2017

Rosse wouw en rode grutto

Vogelexcursieleider P. stelt voor om auto en fiets achter te laten en het stukje naar de vogelhut in de Liendense waard gewoon te lopen. Ik maak mijn fiets vast aan een verkeersbord vijftig meter verderop en hoor dan achter me enthousiaste geluiden uit de groep komen. Met z'n allen verrekijken ze één richting uit en ik hoor iemand 'wauw!' roepen. Of is het 'wouw'...? Een paar meter boven een weiland is duidelijk een roofvogel met de gevorkte staart van een rode wouw te zien! 



Ondanks dat ik hem al eens op een trektelpost heb zien voorbijvliegen, voel ik me minstens zo verrukt als bij de eerste waarneming van een ijsvogel. Uit blijdschap maak ik een onhandig stoer vuistjuichgebaar en volg ik met mijn kijker de wegvliegende wouw. Die over de dijk verdwijnt en een heel eind verderop in een boom gaat zitten.

0,3 seconden later zwaai ik met een grijns op m’n gezicht naar de nagenietende cursusdeelnemers en race ik op mijn fiets richting de prachtvogel. Ik zie hem niet zitten in de boom, maar nadat er een paar duiven opfladderen, besluit de wouw ook weer verder te trekken. Dé kans om wat minder beroerde bewijsplaatjes te schieten. Nu ik er beter op ben voorbereid. 






Ware het niet dat het licht niet veel beroerder kan dan dat het op dit moment op de vogel valt. Een photoshopcollage laat wel mooi het vluchtbeeld zien.  




Er verschijnt een kievit in beeld, die duidelijk niets van de wouw moet hebben. Hij voert een aanval uit. En als ik even langs mijn camera kijk zie ik dat de roofvogel in een wolk van kieviten is beland. Ik raak hem kwijt en na het verdwijnen van de kieviten, vind ik mijn rode vriend niet meer terug. Maar wat een prachtwaarneming! En wat een vreugde dat ik blijkbaar nog steeds uitermate vrolijk van een vogelwaarneming kan worden! Op m'n oude dag.






Na de excursie ontvangt vogelcursist T. een app-vogelalert. Rosse grutto in de Loonse waard! En die waard ligt, met een beetje fantasie, op de terugweg naar Nijmegen. Samen met B. fiets ik naar de plek, weten de reeds met auto gearriveerde T. en E. ons te vertellen dat hij nét voor onze komst uit beeld is verdwenen, vindt een twitchende toevallig in de buurt zijnde R. het beestje weer terug en steek ik eindelijk weer eens een nieuwe Gelderse vogel in m'n zak. Topexcursie!





Nog even terug naar de Liendense waard. Natuurlijk kan ik ook nog steeds genieten van twee lekker dichtbij foeragerende bonte strandlopers.




En een mooie determinatie-opluchtende kluut is ook niet mis.




Restfoto's. Leuke oudewaalwaarneming van deze week: een tweetal kleine strandlopers. Vergezeld door drie kemphanen. Waarvan de voorste een héél zeldzame driepotige kemphaan.




Al een paar dagen foerageert er een groepje strandlopers in de Oude Waal. Waarvan vier bont en twee klein. De grootste vogels op de foto zijn weer kemphanen. De kleine strandlopers openen en sluiten de rij.




Stel je voor dat deze foto scherp geweest zou zijn. Had-ie zo op de middenplaat van Vogels gekund!




Bijzonderste waarneming ergens vorige week: een krombekstrandloper. Op de (onderste) foto v.l.n.r.: bonte strandloper, een kokmeeuw die er helemaal ondersteboven van is, een kemphaan en de krombekstrandloper.

maandag 31 oktober 2016

Raaf, Rode wouw, Zwarte zee-eend, Bosuil, Kuifaalscholver


Een paar uurtjes trektellen op het Maldens Vlak levert me, behalve een ontspannen gevoel van al die ruimte om me heen en een lekker zonnetje op m'n hoofd, eindelijk mijn eerste raaf op. Nou ja, ik word door de collegatrektellers attent gemaakt op een ravenroepje een kilometer verderop. Desalniettemin een heuse waarneming. En m'n eerste 'lifer' van dit weekend.
















Doorfietsen naar de Kraaijenbergse plassen. In de hoop de grote zee-eend wat beter te kunnen bekijken dan een paar dagen terug. Ik heb geluk. Een tweetal vogelaars staat al te kijken naar het beestje dat op een honderdtal meter van de oever vandaan zwemt. De vogelaars blijken bekenden te zijn en één verwijst me naar een eveneens zeldzame zwarte zee-eend op een plas verderop. 

Vogelaar L. en zijn vrouw weten me de eend aldaar aan te wijzen. Zelf had ik hem nooit gevonden tussen al het gevogelte op het water. De eend blijkt ook nog eens bruin te zijn. Een vrouwtjeseend zal eens niét moeilijk doen! Wat later laat vogelaar J., die me op deze zeevogel attendeerde, me de jongedame door zijn telescoop bekijken. Lifer nummer twee!

Naar huis fietsen, eten, doorfietsen naar de Duivelsberg voor een nacht-van-de-nacht-wandeling. Goede kans op een nieuwe Gelderse vogel: de bosuil. 

Het wordt een verschrikking. De opkomst is enorm. De wandelaars worden verdeeld in groepen van vijftien man. Kinderen in de kindergroep. Voor en achter de groep een excursieleider. Bedoeling van de wandeling: langzaam schuifelen door het bos, geen schijnwerpers en genieten van de nachtelijke stilte. Top! De realiteit is anders. Ik zit in een groep van vier-en-twintig man, met minstens zeven zenuwachtig piepende kinderen, die om de haverklap hun schijnwerper aandoen. Vóór mij een vader (met stadionverlichting op zijn pet) die onafgebroken praat tegen zijn aan hem hangende zoontje en dochter. En vice versa. Als ik me terugtrek naar het eind van de groep, in de hoop op wat meer stilte, moet ik het geflikflooi en gegiechel aanhoren van de tweede excursieleider. Die had het een goed idee gevonden om zijn vriendinnetje mee te nemen. Geïrriteerd loop ik de helft van de tocht met de vingers in mijn oren. En met zaklampverblinde ogen. Stiekem hopend op een welgeplaatste boomstronk voor de voeten van de irritantste deelnemers. 

Oké, ik geef toe; ik ben oud en zuur. En ik kom te weinig onder 'normale' mensen. Tussen al het gekir en geklessebes toch nog de bosuil mooi horen roepen. Derde lifer van de dag.















De volgende ochtend weer vroeg uit de veren voor een trektel-excursie bij de Bruuk. Het lichaam werkt nog net mee. Mooi begin: roepend witgatje en vier appelvinken in de top van een boom. Vanaf de heuvel waar we op staan bijna op ooghoogte te bekijken. Tien minuten later: laagvliegende rode wouw! Vierde lifer dit weekend! De uren daarna vliegt er nog leuk spul over als sijsjes, putters, watersnippen, koperwieken, verschillende merken ganzen en zeventienhonderdachtenzestig kramsvogels.
Na afloop maak ik een korte wandeling en pik ik nog mijn Bruuk-ijsvogeltje mee.

Thuis. Vier lifers in één weekend! Uitrusten nu.


Althans, dat dácht ik. Een waarneming.nl-alert doet mij anders beslissen.


Honderd jaar geleden werd de eerste gedocumenteerde kuifaalscholver in onze provincie 'verzameld'. Lees: uit een boom geschoten en opgezet. Hij foerageert nu in een museum in Twente. De tweede zit op dít moment achter de Escape-boot aan de waalkade. Op acht minuten fietsafstand. Voor mij is de vogel nauwelijks te onderscheiden van een gewone aalscholver. Maar ja, heel zeldzaam hè? Dan moet je hem zien.
















Ik moet nog even goed kijken voor ik hem daadwerkelijk zie. Het beestje is helemaal niet schuw. De omroepgeluiden van een of ander fietsevenement, vuurwerklawaai en een op een meter afstand van hem langsvarende boot laten hem compleet koud. 



















Van een echtpaar met een grote zwarte hond is hij echter niet gediend. Met een krachtige sprong verdwijnt hij onder water. 'Jongeman, wat zie je?' hoor ik de man roepen terwijl ik driftig sta te verrekijken. Maar ik ben al zevenenveertig dus ik houd me Oost-Indisch doof. Dat zal ze leren! Met hun stomme hond. Als je aan mijn kuifaalscholver komt dan kom je aan mij! 
















Uiteindelijk verdwijnt de zeevogel achter een van de pilaren van de Waalbrug. (Op het moment van schrijven, een dag later, is hij weer teruggekeerd naar zijn oude stek.)

Vijf lifers in een weekend! Dat heb ik niet meer meegemaakt sinds ik drie weken vogelde. Gelukkig zijn er nog zat nieuwe Gelderse vogels over. Op naar de hop, steltkluut en pestvogel!

zaterdag 21 mei 2016

Rode wouw



 De dag begon gelijk al slecht. Ik had m'n wekkeralarm op 4:00 uur ingesteld; niet aangezet. Wonderlijk genoeg werd ik toch nog om 4:35 wakker. In de ochtendschemering naar de nachtzwaluw kijken zou nu echter niet meer lukken. Zonder mijn ontbijt over te slaan. Toch maar naar Mulderskop gereden, maar niks bijzonders gezien aldaar. Doorgefietst naar de Bruuk bij Groesbeek: niks bijzonders gezien. Gaan wandelen in het nabijgelegen Reichswald: nóg geen reetje. Laat staan een 'eidechse'.


















Door naar de Millingerwaard: niks bijzonders gezien. Oké, die twee blauwborstjes waren leuk, maar ik had er twee dagen eerder nog een gezien in de Ooijpolder. Het leek erop dat ik de twee bierfeestfietsen op de Waaldijk, met roodblote, luid 'zingende' bemanning, als hoogtepunt van de dag moest rekenen. 'Wij zijn geboren om, geboren om, geboren om te zuipen!' Of de hond die bij de zwarte sternen in de Oude Waal was gedoken en terug op de oever een enorme dooie vis stond te verorberen.

Tien minuten van huis vandaan, preciés twaalf uur nadat ik was opgestaan, zag ik echter een tweetal roofvogels boven een hooimachine vliegen. Ze bewogen zich als een Sea Harrier straaljager boven een vliegdekschip. Dat moést iets bijzonders zijn! Als een gek fietste ik, met mijn laatste restje lichaamskracht, in de richting van de vogels. Door mijn kijker zag ik gelijk aan hun gevorkte staarten dat het wouwen waren. Ik slúrpte de beestjes op met mijn ogen. Na een paar minuten verdwenen ze weer. Voordat ik mijn vogelgids opensloeg voor een precieze determinatie, maakte ik een krakkemikkig schetsje uit het geheugen in mijn tekenboekje. Geen grijze wouw, geen zwarte wouw. Makkie: de rode wouw. Twéé stuks!

















Even later, bij het HD-gemaal, verviel ik weer in het vaste stramien van de dag. Geen ijsvogel, geen grote gele kwikstaarten. Niks bijzonders gezien. Maar op dat moment was mijn staalharde humeur onmogelijk nog stuk te krijgen!

Wat betreft bovenstaande tweet; na twaalf uur vogelen word ik soms een beetje godsdienstwaanzinnig. Inmiddels weer ouderwets ongelovig hoor!

Edit 12-07-16: toch een knagend gevoel van heb ik het wel echt goed gezien? Waren het niet 'gewoon' twee bruine kiekendieven? Ik heb ze maar van waarneming.nl verwijderd.