Steltkluut [2]

Als dat geen mooi nieuws is. Het lijkt erop dat mijn steltkluten gaan broeden. (Ja, ze zijn echt van mij.) Het vrouwtje zit steeds op dezelfde plek achter een hoopje modder en het mannetje verjaagt vogels die te dicht in de buurt komen. Babysteltkluutjes... als mijn hart zoveel schoonheid maar aan kan...

'Gewone' vogels worden hier niet gediscrimineerd. Een mooi poserende graspieper krijgt van mij gewoon zijn fifteen minutes of fame.

De twee grote karekieten lieten zich deze keer goed bekijken. En vooral hóren. Het zijn een beetje de Lemmy Kilmisters van de vogelwereld.

Uitstekende keuze om over de Bemmelse dijk naar huis te fietsen. Een gezinnetje bever liet zich heel mooi bekijken. Zwemmend, takken vretend, elkaar knuffelend. Heel leuk. Met achter me een nestkast van een torenvalk met jongen en wat verderop een steenuiltje op een hek. Je kunt slechtere avonden hebben. (Helaas geen goede foto's kunnen maken door de invallende schemering.)

Flamingo's in de Ooijpolder

'Ziet u die twee witte stipjes daar? Dat zijn flamingo’s.’ De vrouwelijke helft van het wandelechtpaar kijkt me verbaasd aan vanonder haar weekendpetje. Dit antwoord op de vraag waar wij naar staan te kijken had ze niet verwacht. 'En de witte stipjes hier vooraan zijn lepelaars.’ Je zag het haar denken: hij neemt me in het ootje. Die vent is knettergek!

En dan was er nog dat puttertje dat ik in eerste instantie niet herkende als een putter door zijn zwarte kopje. Ook door de verrekijker keek hij me met een zwart gezichtje aan. Om er vervolgens snel vandoor te gaan voordat ik ook maar over een foto maken kon nádenken. Een of ander hybridevorm of toch een geval van tegenlicht? Ik zal het wel nooit te weten komen.

Beleef de koekoek

Ik ben niet zo’n 'Beleef de lente’-volger. Ik mis toch de wind in m’n gezicht, de zon op m’n bol en de spanning van wat ga ik vandaag te zien krijgen. Dit is echter bijzonder. Bram Ubels, van de Vogelwerkgroep Nijmegen e.o. heeft het nest van een kleine karekiet ontdekt waarin een koekoek zijn ei heeft gelegd. Dat betekent over een paar weken een uit het nest puilend koekoeksjong dat gevoerd wordt door twee zwaar overspannen pleegouders. Die daarbij als het moet gewoon even op de schouder van het jong gaan zitten. Dáár wil ik nog wel even regelmatig voor langssurfen.

Steltkluut

Eerder noemde ik hem mijn wensvogel. En stiekem had ik hem een tijdje terug al eens gezien. Ver weg en nauwelijks zichtbaar door de afstand en de struiken die mij een goed zicht ontnamen. Gisteren liet een paartje steltkluut zich echter goed bekijken. Op grote afstand, maar luid en duidelijk. Hun poten zien eruit alsof er ergens op de tekentafel een rekenfout is gemaakt. De verhoudingen zijn compleet zoek. Desondanks of juist daardoor een prachtvogel!

Hier wordt om de een of andere reden een kokmeeuw verjaagd. Zouden ze nestelplannen hebben? Ik heb ze wel door E.’s telescoop een wipje zien maken...

Het mannetje repeteert de dansbeweging uit de Smooth Criminal-clip van Michael Jackson.

Een tureluur op een paaltje heb ik al regelmatig gefotografeerd. (En met mij duizenden andere vogelgrafen.) Maar deze heeft zijn ogen dicht!

'Schááát, heb jij m’n rechterpoot gezien?!’

Juni is dé maand om jonge vogels te leren kennen. Zoals deze briljant gecamoufleerde visdiefjes. Met al een donker puntje aan hun snavel. 

Het lijken wel madurodamgieren, met die kale kopjes. Jonge meerkoeten in erwtensoep.

Samen met E. en een hoestende en proestende J. lieten ze zich zien noch horen. Op een enkel kreetje na. De twee grote karekieten bij Bergerden. Toen ik later alleen terugkeerde kreeg ik er echter één mooi in beeld. De foto's hadden veel beter kunnen zijn (lees: scherp) maar ik wilde niet naar de fotograaf die vijftien meter dichterbij stond lopen. Uit angst ons onderwerp het gebladerte in te jagen.

Honderden mensen passeren je zonder je ook maar een moment in de gaten te hebben. En dan komt er opeens een gek langsfietsen die vol op de rem gaat staan en onbeschoft foto’s van je begint te schieten. 

Ja, dan kun je je als steenuiltje maar beter bergen. 

O verdikkie, ik geloof dat ik nu twee flamingo’s in de Ooijpolder moet gaan twitchen. Als mijn achterste dat nog maar aankan.

Vogelgids

'Hallo, is deze vogelgids misschien van jou?' Een nette man op een fiets spreekt me aan terwijl ik zittend op de dijk beroerde foto's van twee groenpootruiters, een kemphaan en een hier zeldzame kanoet aan het schieten ben. Het oude, met plakband bij mekaar gehouden boekje is echter door een andere vogelaar achtergelaten. Op plechtige, trotse toon vervolgt de man: 'Ik heb een lepelaar gezien'. Om me vervolgens nauwkeurig uit te leggen waar hij de vogel precies heeft waargenomen. Ik bedank hem vriendelijk voor de tip. Op de terugweg denk ik nog even aan hem als ik een blik op de tien lepelaars in de Oude Waal werp.

Twee groenpootruiters en een kemphaan.

Kanoet in winterkleed. (Het is al bijna zomer, mán!)

01-06-17

Wat duurt die najaarsvogeltrek nog lang zeg.

— Mars Gremmen (@MarsGremmen) 1 juni 2017

Ik hoopte op een zwarte specht en een boomvalk. Slechts die laatste liet zich heel even op grote afstand zien. Ook de groene specht, die je vrijwel altijd tegenkomt in de Hatertse Vennen, had blijkbaar wat beters te doen dan heen en weer vliegen in mijn verrekijkerbeeld. Wel leuk dat ik een roepende boomleeuwerik heb gehoord. Niet dat ik dat ter plekke in de gaten had. De schavuit liet zich niet zien. Maar ik kon wel z'n geluid opnemen. En via waarneming.nl werd mij toegefluisterd welk merk vogel ik gehoord had.

Zwarte kraai op zijn nest. Met zo te zien nog een restje vlees in z'n snavel. Ik wil proberen om van alle Gelderse vogels één aardige foto te maken voor mijn levenslijst. En als ik later groot ben een aardige tekening. (Vooralsnog blijf ik vogels tekenen heel moeilijk vinden.)  

Door de grote afstand verwachtte ik helemaal niks van deze foto van een mannetje roodborsttapuit. (De vogel zat heel hoog in een boom.) Maar hij valt me niet tegen voor een compactcameraatjefoto.

Door zijn roze onderbroek en rode petje zou je bijna denken dat je met de (steeds minder zeldzaam wordende) middelste bonte specht te maken hebt. Maar het is een jonge grote bonte specht die heel even mooi voor mij bleef stilzitten.

Ik gok maar weer dat het een viervlek is.
Edit: goed gegokt.

Vogels kijken met Hans Dorrestijn [2]

Sorry, geen idee wat voor vogeltje daar op z'n pet zit.

Vogels kijken met Hans Dorrestijn

De laatste tijd win ik de ene na de andere prijs. Kaartjes voor Annie M.G. Schmidt de musical, een broodbakboek, een Dove schoonheidspakket... Dus toen er een facebookberichtje voorbijkwam waarin je twee kaartjes voor een ooijpolderwandeling met baardmannetje Hans Dorrestijn kon winnen, sloeg ik snel toe. Ik hoefde alleen maar in een reactie te melden over welke van zijn vierhonderdzestig favoriete vogels hij een boek had geschreven. (De wielewaal.) Vanzelfsprekend won ik weer. Mijn tante P. kon wel een verzetje gebruiken en lacht bovendien zeer smakelijk, dus die mocht mee.

De groep deelnemers moest zich verzamelen voor de bibliotheek. Die had de wandeling, plus de daarop volgende lezing georganiseerd. Bij aankomst hoorde ik een zwarte roodstaart zingen, waarmee we gelijk al een mooi begin van de dag bij de kladden hadden.

De wandeling duurde twee uur. Dus dan weet je van tevoren dat je zelfs de zeer vlakbij gelegen nestvlotjes van de zwarte sterns niet eens gaat halen. In vogelaarstijd is twee uur namelijk gelijk aan drieëntwintig minuten. De tijd vliégt voorbij als je vogelt.

Inmiddels behoor ik tot de ietwat gevorderde vogelaars. Waardoor ik excursieleider Harvey van Diek een tweetal putters in het riet en een heel mooi kneumannetje op een struik kon aanleveren. Zodat hij er zijn telescoop op kon richten voor de wandelaars die die prachtbeestjes nog nooit hadden gezien. 'Hier ben ik heel blij mee', liet Hans weten, nadat hij de kneu bewonderd had. Met zijn zevenenzeventig jaar wist hij fysiek nog aardig mee te komen. Grappen bewaarde hij veelal voor de lezing. De meeste tijd stond hij met zijn verrekijker gretig grasmus-, bosrietzanger- en kneuwaarnemingen op te slurpen.

Aan het begin van de wandeling liep ik naast hem en kon ik even naar het vierde seizoen Baardmannetjes informeren. Mijn favoriete televisieprogramma. Dat zich deze keer gedeeltelijk in stedelijk gebied afspeelt. Met als resultaat een mopperende Dorrestijn die vooral duiven, kauwtjes en merels had gezien. Bijzondere stadsbewoners als de slechtvalk waren in geen velden of wegen te bekennen. Met andere woorden: dat belooft weer toptelevisie!

De lezing was (bij mij) bekend en vermakelijk. Tante P. had zichtbaar van deze ochtend genoten en Hans sloot het evenement af met het signeren van zijn boeken. Foto's nu!

Exclusieve foto van de kneu waar ik Hans mee kon verblijden.

Hans en Harvey aan kop. (Als je mij niet meetelt.)

Héél veel vogelfoto’s heb ik niet gemaakt. Laat staan heel erg goede. Want dat ging allemaal van mijn dorrestijntijd af. Hans verschijnt nu eenmaal minder vaak in mijn beeld dan de roodborsttapuit. Al is zo'n juvenieltje als hierboven wel een heel leuke waarneming. Mooie ontdekking van Harvey.

Hans en Harvey poseren. Tip voor fotografen: altijd even je rits openzetten voor vrolijk kijkende geportretteerden. (Mijn rits stond niet echt open hoor. Ik zei gewoon weer iets heel erg grappigs.) (Klik op de foto voor een grotere weergave.)

Dankzij de oplettendheid van Harvey kwamen ook bromvliegliefhebbers aan hun trekken.

Prachtig vogeltje hoor. De grasmus.

Twee mannen zonderen zich af van de groep. Een schrijver en een fotograaf. Zeker kunstenaars. 

Die hand heb ik zelf over het hoofd van de verkoper naast Hans geplakt. Ik probeer zo min mogelijk mensen ongevraagd herkenbaar online te plaatsen. In verband met privacy en zo. (Mocht hij juist dólgraag herkenbaar in beeld komen dan krab ik het er wel weer af.)

Stom is dat

Ik zal niet overdrijven. Zeker zesenhalve minuut heb ik bij die boom staan luisteren. Geen idee welke vogel ik hoorde. En hij liet zich totaal niet aan mij zien. Met m’n iPhone nam ik zijn zang op. Thuisgekomen na een warme vogeldag speel ik het geluid nog eens af. Ik hoor het direct. Roodborst...

27 mei 2017 (de warmste ooit)

Mooi vogeldaggie. Vijf uur opgestaan om de aangekondigde warmte een beetje voor te zijn. Ik was nog geen vijf minuten onderweg of ik hoorde al een bedelende ransuil. (Als het tenminste geen bosuil was.) En nog geen tien minuten daarna komt er een vos recht op me aflopen! Vijftig meter voor me maakte hij zich toch maar met een schriksprongetje uit de voeten. En het bleef mooi. Een ouderpaar gekraagde roodstaart liet zich goed bekijken. (Ik bleek per ongeluk vlak bij hun nest te staan.) En de piepzeurgeluidmakende boom die ik eerder deze week ontdekte werd weer druk bezocht door het echtpaar grote bonte specht. De piepzeurder zelf stak zijn kopje ook even uit het hol om zijn ontbijt in ontvangst te nemen. 

Twee reetjes kwam ik verder tegen. Jammer dat ik geen jager ben. Anders had ik vandaag voor een maand eten in huis kunnen halen!

De zeldzame zilveren maan (dat is een vlinder) heb ik ook maar even fotografisch vastgelegd. Heel netjes vanaf het pad. Vorig jaar was een flinke rand van zijn habitat platgestampt door fotografen die hun plaatjes belangrijker vonden dan een ongeschonden stukje kwetsbare natuur. Zelf neem ik liever genoegen met dan maar wat minder fraaie foto's. (Af en toe vind ik het wel lekker om te deugen. Maar meestal ben ik gewoon een slecht mens hoor.)

Het zwarte puntje op een jeukbultje bleek bij thuiskomst een teek te zijn die meende dat hij ongevraagd zijn kop in mijn enkel mocht steken. Ik was te nonchalant geweest om mijn broekspijpen in m'n sokken te doen. Zul je zien dat ik over drie maanden in een rolstoel zit. Normaal gesproken ben ik eigenlijk ook niet zo'n bosbezoeker. Ik houd van veel openheid om me heen. Met gras, riet, water en heide.

Genoeg gekletst. We willen foto's!

Deze foto is van een paar dagen terug, maar een onscherpe geelgors wil ik jullie natuurlijk niet onthouden. Ik was vogelen met medebeginnend vogelaar B. en heb toen weinig plaatjes geschoten. Want dat is zo ongezellig als je met z'n tweeën bent. Behalve deze geelgorswaarneming hebben we ook nog van de uitbundige zang van een verdwaalde grote karekiet kunnen genieten. En de wielewaal gehoord! Én een drietal raven gehoord én gezien. Ja, het was een goede dag.

Erg florisant ziet hij er niet uit. Reinaert Vos.

Gekraagde roodstaart mannetje.

Gekraagde roodstaart vrouwtje.

En kijk nou wat sympathiek. Samen poseren voor de rare meneer! Die ze hierna maar snel met rust liet.

Grote bonte specht junior en grote bonte specht senior.

Zilveren maan.

Merkwaardig vlindergebeuren deze dag: een dagpauwoog vliegt tot twee keer toe tegen mijn voorhoofd aan. Tussen pet en bril. En gaat vervolgens op mijn schouder zitten. Vermoedelijk kwam-ie op mijn stoere mannenzweet af. (Of op mijn zonnebrandolie voor de gevoelige huid.)

Een mooi poserende gouden libel pikken we natuurlijk ook even mee. Dit is vermoedelijk de viervlek.
Edit: fout, het is een platbuik. Ook in het libellenrijk heb je blijkbaar weer van die lastposten die als twee druppels water op elkaar lijken.

Ik heb iets met de koekoek. Ik vind het zo'n gave, bizarre vogel. Hier zit hij prachtig in beeld. Al had ik hem liever dichterbijer gehad voor wat scherpere details. Gaat vast ooit nog wel eens lukken.

Bij grote silhouetten in de lucht denk ik automatisch aan roofvogels. Door de mij onbekende vleugelvorm dacht ik in dit geval zelfs even aan een rode wouw. Dus dat werd grinniken toen ik inzoomde op mijn digitale cameraschermpje. Ja, het is een heel slechte foto. Maar kijk eens hoe grappig deze ooievaar in z'n navel zit te pulken!

Ga ik echt eindigen met een saaie foto van een ree? Doe ik gerust.

BewarenBewaren